งผอสิบหกเหยือก …” ชางเยวียนฮ่าวเพียงกล่าวไม่กี่คำแต่ความหมายในถ้อยคำเหล่านี้กลับไม่จำเป็นต้องบ่งบอกออกมา
“คนผู้นี้ก็เป็นตัวประหลาดเช่นกัน มันดื่มสุราปิศาจเมิ่งผอลงไปสิบหกเหยือก แต่ยังสามารถต่อยตีกับผู้ได้จริง ๆ เมื่อตอนที่ข้ายังเป็นเด็กน้อยไฉนไม่แข็งแกร่งเช่นนี้บ้างหนอ?” อวี๋ซวงรำพึงรำพันพลางทอดถอนใจ
“มันยังจะทำให้เราประหลาดใจยิ่งกว่านี้” ซือเยวี่ยอี้จู่ ๆ ก็กล่าวพลางหัวร่อเบา ๆ
อวี๋ซวงกับชางเยวียนฮ่าวงงงันวูบอย่างพร้อมเพรียง ซือเยวี่ยอี้ปกติมักไม่ค่อยแยแสสนใจสิ่งใด แต่ในตอนนี้ดวงตาของมันยามที่มองดูเซี่ยวม่อเกอกลับทอประกายที่ผิดแผกแตกต่าง คล้ายคาดหวังรอคอยหรือไม่ก็ดูคล้ายตื่นเต้นเร้าใจอยู่บ้าง
สองยอดฝีมือสบตากันวูบ สามารถพบเห็นเค้าตื่นตะลึงในดวงตาของฝ่ายตรงข้าม
เฉิงจู่ไม่เคยกล่าวโดยไม่มีเหตุผล หรือว่าเจ้าเด็กน้อยผู้นี้มีสิ่งใดที่พิเศษอยู่จริง ๆ?
ทั้งสองอดบังเกิดความรู้สึกคาดหวังรอคอยอยู่บ้างไม่ได้
พวกมันหันเหสายตากลับไปยังสนามประลอง จับจ้องมองดูเซี่ยวม่อเกอผู้ยังคงกระหน่าชกใส่พื้นอย่างคลุ้มคลั่งPage 10 of 937
“อา?” ชางเยวียนฮ่าวคล้ายสังเกตเห็นเรื่องราวบางประการ
“ฮะ?” อวี๋ซวงก็อดอุทานอย่างแปลกใจไม่ได้
จั่วม่อยังคงโหมต่อยใส่พื้นอย่างบ้าคลั่ง คล้ายไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แต่ละหมัดของมันทุ่มเทเรี่ยวแรงกำลังทั่วร่าง ทุกหมัดต่อยอย่างไม่คิดชีวิตพื้นลานประลองสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไม่หยุดยั้ง
