Page 1 of 11
“เฮ้ นั่นมิใช่พี่เซี่ยวม่อเกอหรอกรึ!” สุ้มเสียงคุ้นหูดังมาจากทางเบื้องหลังของมัน
จั่วม่อหันไปมอง สีหน้าเบิกบานใจขึ้นมาทันที “ฮ่าฮ่า ที่แท้เป็นพี่หลัน!” ผู้ที่ทักทายมันเป็นหลันเทียนหลงเอง ทั้งยังมีหลันหยงผู้น้องยืนอยู่เคียงข้าง
“พี่น้อง เจ้าไม่ยอมมาหาข้าเพื่อร่าดื่มสักที! ไม่ได้ วันนี้ในเมื่อพบหน้าข้าจะไม่ละเว้นเจ้าแน่! พวกเราไม่เมามายไม่เลิกรา!” หลันเทียนหลงหัวร่ออย่างโอ่อ่าผ่าเผย
จั่วม่อมีความรู้สึกที่ดีต่อหลันเทียนหลงผู้นี้ไม่น้อย ยามนี้เห็นหน้าหลันเทียนหลง ประหนึ่งพบพานผู้มีพระคุณช่วยชีวิต รีบกล่าวว่า “เช่นนั้นวันนี้ข้าขอติดสอยห้อยตามพี่หลันแล้ว!”
“ไม่มีปัญหา! ในนครมหาสันติแห่งนี้ ผู้น้องแม้ไม่เป็นที่นับหน้าถือตาแต่อย่างน้อยยังรู้จักมักคุ้นกับผู้คนอยู่บ้าง!” หลันเทียนหลงรับคำโดยไม่เกี่ยงงอนให้มากความ จากนั้นหันไปแนะนำหลันหยงที่ยืนอยู่ด้านข้าง “นี่น้องชายข้า หลันหยง”
จั่วม่อกับหลันหยงประสานมือคารวะให้แก่กัน หลันหยงผู้นี้ท่วงท่ารูปโฉมแตกต่างจากหลันเทียนหลงอย่างสิ้นเชิง ดูสุภาพเรียบร้อยและสงบเยือกเย็น
ฝ่ายหลันหยงเองก็เต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ต่อจั่วม่อ ตั้งแต่แรกพบหน้า มันก็ลอบสังเกตสังกาจั่วม่ออยู่ตลอดเวลาPage 2 of 11
เมื่อมีคนคอยนำทาง จั่วม่อค่อยเบาใจลงว่ามันคงไม่ทำให้ตัวเองต้องอับอายขายหน้าแล้ว มันประกบอยู่ข้างกายหลันเทียนหลง สนทนาสัพเพเหระเรื่อยเปื่อย หลันเทียนหล
