จั่วม่อกระแอมไอเบา ๆ “ฟังว่าเผ่าปิศาจมีอายุขัยยืนยาว… …”
ได้ยินคำเปรยนี้ ฟู่ฟงตื่นตระหนกทันที “เสี่ยวม่อเกอ เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้! เตี้ยนเซี่ย… …”
“หนึ่งร้อยปี!” จั่วม่อขัดจังหวะฟู่ฟง
“ตกลงหรือไม่ก็ไปซะ ไม่มีข้อเสนอที่สองอีก! สำหรับวัดเสวียนคงเฮอะ ๆ เจ้าไม่ต้องห่วง ไม่ช้าก็เร็วข้าจะต้องถล่มโจรหัวโล้นเหล่านี้ให้ราบคาบอยู่แล้ว! รับรองว่าจะไม่ขัดขวางการแก้แค้นของเจ้าอย่างแน่นอน”
ราคาที่จั่วม่อเรียกร้องขู่ขวัญทุกผู้คนจนขวัญหนีดีฝ่อ เถาซิงยังหน้าซีดเผือด อย่าว่าแต่ฟู่ฟง มันหวาดผวาจนใบหน้าขาวซีดเหมือนซากศพไปแล้ว
เปี๋ยหานนิ่งเงียบงันไปนาน
จั่วม่อยกมือขึ้นทำท่านับนิ้ว “เพียงแค่หนึ่งร้อยปีเท่านั้น เจ้าหาได้ขาดทุนอันใดไม่ ลองนึกดู เจ้าเป็นเผ่าปิศาจ มีอายุขัยยาวนานยิ่ง หนึ่งร้อยปีก็แค่ชั่วลัดนิ้วมือเดียว เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ในชีวิตเจ้าเท่านั้น! นี่ไม่คุ้มค่าหรือ? ลองคิดดู กองพันบาปเคราะห์ของเจ้า นอกเหนือจากสิ่งที่ข้ากล่าวไปแล้ว ข้ายังต้องรับผิดชอบบริการหลังการขายให้แก่พวกเจ้าอีกไหนจะอาวุธยุทโธปกรณ์ ไหนจะอาหารและที่พักพิงของพวกมัน นี่ใช่ค่าใช้จ่ายน้อย ๆ เสียเมื่อไร เจ้าลองคิดทบทวนดูอีกที ลำพังเจ้าเองตอนนี้สามารถบุกเข่นฆ่าไปจนถึงวัดเสวียนคงได้จริง ๆ รึ? อย่าว่าแต่กองพันบาปเคราะห์กองทัพเดียว ต่อให้เจ้ามีกองพันบาปเคราะห์สิบกองทัพ ยังไม่อาจไปไกลเท่าใดเลย พวกมันคือหนึ่งในสี่มหาอำนาจ! กระทั่งเส้นผ
