ญเสียความมั่นใจ มันคิดว่าวาจาของจั่วม่อสมเหตุสมผลยิ่ง ได้แต่กลืนน้าลายอย่างฝืดคอ “ไม่ได้ ไม่ได้! เจ้าสมควรเรียกร้องราคาที่เหมาะสม!”
“ประเสริฐ! ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าเป็นคนรู้หลักเหตุผล มีภูมิปัญญาพอที่จะเข้าใจเรื่องนี้!” การให้ความร่วมมือของเปี๋ยหาน ทำให้จั่วม่อพออกพอใจยิ่ง มันหยุดชะงักไปชั่ววูบ จากนั้นถามว่า “เจ้ามีม๋อเป้ยหรือไม่?”
เปี๋ยหานสั่นศีรษะ ตอบตามความสัตย์จริง “มีไม่มากนัก”
จั่วม่อสีหน้าผิดหวังอยู่บ้าง ถามต่อไปว่า “เช่นนั้นเจ้ามีสมบัติวิเศษที่หายากหรือไม่?”
เปี๋ยหานยังคงสั่นศีรษะ “ไม่มี!”
จั่วม่อตีหน้าผิดหวังสุดระงับ ทอดถอนใจพลางกล่าว “ดูเอาเถอะ ม๋อเป้ยเจ้าก็ไม่มี สมบัติล้าค่าเจ้าก็มี เช่นนั้นเจ้าได้แต่ขายตัวเองแล้ว ซึ่งความจริงต่อให้เจ้าขายตัวตลอดชีวิตก็ยังได้ราคาไม่เท่าไร แต่เอาเถอะ ข้ากับพี่ฟู่เป็นสหายเก่ากัน ดังนั้นข้าจะลดราคาให้แก่เจ้า มิหนำซ้าข้ายังชื่นชมพฤติการณ์มากคุณธรรมน้าใจของพี่เปี๋ย จะให้ส่วนลดเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน ดังนั้นสหายเอ๋ย ข้าจะให้ราคามิตรภาพที่ดีที่สุดแก่เจ้า!”
ทุกผู้คนกลืนน้าลายอย่าฝืดคอ มองดูจั่วม่อเป็นตาเดียว แทบอดใจรอฟังราคาที่มันจะเรียกไม่ไหวแล้ว
