เปี๋ยหานใบหน้าขาวเผือด
สมาชิกกองพันบาปเคราะห์ผู้หนึ่งหายตัวไป พวกมันกระทั่งพยายามตามหาตลอดทั้งคืนยังหาไม่พบ แสงตะวันสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง ตกกระทบร่างมันอย่างเงียบงัน แต่มันหาได้รู้สึกถึงกระแสอบอุ่นอันใดไม่ ภายใต้แสงตะวันเรืองรอง เงาร่างเดียวดายนั้นดูโดดเดี่ยวอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก
สิ่งที่มันหวาดวิตกมากที่สุด ในที่สุดก็บังเกิดขึ้นจนได้!
เวลาที่ผลสะท้อนกลับของอาคมหวงห้ามจะทำงานได้มาถึงแล้ว และทันทีที่มันมาเยือน กองพันบาปเคราะห์จะสูญเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิงมีแต่หนทางตายสถานเดียว… ร่างแตกระเบิดตายอย่างน่าอนาถ! เนื่องเพราะคอยพะวงกับเรื่องนี้ เปี๋ยหานไม่กล้าใช้กองพันบาปเคราะห์ให้ลงมือเพราะอาจเป็นเหตุให้ผลสะท้อนกลับของอาคมหวงห้ามเกิดขึ้นเร็วกว่าเดิม
แสงตะวันแม้อ่อนโยนปานใด ก็ไม่อาจปลอบประโลมหัวใจอันโศกสลดของมันได้
บิดากับพี่ใหญ่ของมันจะมีท่าทีต่อมันอย่างไร มันไม่เคยแยแสสนใจมันยังไม่ใส่ใจการปฏิบัติอย่างเย็นชาที่มันได้รับ มันไม่เคยใส่ใจเรื่องอื่นใดทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่มันกังวลสนใจคือกองพันบาปเคราะห์ กลุ่มหุ่นเชิดอสูรปิศาจที่เป็นดั่งสหายสนิทของมันมานานกว่าสิบเจ็ดปี
ชั่วชีวิตนี้มันมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือนำกองพันบาปเคราะห์ที่ไร้วิญญาณ เข่นฆ่าเปิดทางกลับไปทำลายล้างวัดเสวียนคง!
น่าเสียดายที่มันคงไม่มีปัญญากระทำได้!
มันกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดโดยไม่รู้ตัว ก้มศีรษะซุ
