ผู้คนก็สนทนาถึงทุกเรื่องราวเกี่ยวกับมัน ดังนั้นข้อมูลทั่วไปของมันเป็นที่ล่วงรู้กันไปทั่ว คิดเสาะหาสถานที่ที่มันพำนักไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด
อสูรควันดำไม่อยากถูกปิดประตูใส่หน้าให้ต้องอับอาย แต่จนใจที่มันไม่มีปัญญาเกลี้ยกล่อมอสูรผมสีส้ม ได้แต่ตามติดด้านหลังอสูรผมสีส้มด้วยสีหน้าละห้อยหดหู่
อสูรผมสีส้มมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่อย่างรวดเร็ว
องครักษ์หน้าประตูจับตามองคนทั้งสอง หนึ่งในนั้นก้าวออกมาขวางหน้า “ท่านทั้งสองมิทราบว่ามีกิจธุระใด?”
“เรามาหาเซี่ยวม่อเกอ!” อสูรผมส้มกล่าวเสียงดังฟังชัด “ไปบอกมันว่าพี่น้องของมันมาหา!”
“พี่น้องของต้าเหริน?”
?” จั่วม่องุนงงยิ่ง แต่พอฟังองครักษ์ผู้นั้นบรรยายรูปโฉมของผู้มา มันพลันจดจำได้ทันที ใบหน้าเผยรอยยิ้มน้อย ๆ มันมีความรู้สึกที่ดีต่ออสูรผมสีส้มผู้ชมชอบกล่าวถึงคุณธรรมน้ามิตร ชมชอบการต่อสู้ ชมชอบเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ และหลงตัวเองเป็นอย่างยิ่งผู้นั้น
หน้าประตู
“สหายผมสีส้มผู้มีคุณธรรมน้ามิตรอันยากจะหาผู้ใดเทียบเทียม!”จั่วม่อร้องทักทายพลางยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว
อสูรผมส้มชมชอบฟังผู้คนสรรเสริญคุณธรรมน้ามิตรของมันมากที่สุด พอได้ยินคำทักทายประโยคนี้ ใบหน้าก็เบิกบานเป็นดอกทานตะวันเรือนผมสีส้มราวกับเปลวไฟเจิดจ้า แต่มันพยายามปั้นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง กล่าวว่า “อสูรอันประเสริฐต้องมีคุณธรรมน้ามิตร! เจ้าก็ประเสริฐยิ่ง เจ้ามีคุณธรรมน้ามิตรไม่แพ้ข้า!”
อสูร
