“ผู้น้องกงเหยี่ยเสี่ยวหรงแห่งเทียนหวน พี่ท่านสบาย” กงเหยี่ยเสี่ยวหรงแย้มยิ้มพลางประสานมือคารวะไปทางกงซุนชา
บรรดาแม่ทัพนายกองใต้ร่มธงของมันล้วนตื่นตระหนก พวกมันนึกไม่นึกว่าต้าเหรินจะเริ่มต้นด้วยการอ่อนข้อให้แก่อีกฝ่าย ศัตรูเข่นฆ่าเซียนนักรบของพวกมันต่อหน้าต่อตา โดยไม่ถามไถ่เหตุผลแม้สักครึ่งคำ แต่ต้าเหรินกลับชิงอ่อนข้อก่อน?
หลายคนมีสีหน้าไม่ยินยอมพร้อมใจ
พวกมันคือเทียนหวน! เทียนหวนเคยต้องเสื่อมเสียศักดิ์ศรีถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน? ถูกแล้ว! นี่เป็นการเสื่อมเสียศักดิ์ศรี! แทบทุกคนตระเตรียมต่อสู้ ปรารถนาโถมออกไปเข่นฆ่าศัตรูให้สิ้นซาก
ไม่มีพวกมันคนใดคาดหวังว่าต้าเหรินจะยอมอ่อนข้อ!
หากมิใช่ว่าอำนาจบารมีของกงเหยี่ยเสี่ยวหรงหนักแน่นมั่นคงยิ่ง เกรงว่าแม่ทัพนายกองที่พยศดุร้ายเหล่านี้ อาจเริ่มกระด้างกระเดื่องต่อมันแล้ว
“ผู้น้องกงซุนชา” แม่นางน้อยยังคงแย้มยิ้มสว่างไสว แต่ในสายตาของบรรดาแม่ทัพฝ่ายเทียนหวนช่างเป็นรอยยิ้มที่ขัดตาเสียจริง ๆ
กงซุนชา?
ไม่เคยได้ยินนามนี้มาก่อน!
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงขบคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนรอบคอบ มันแน่ใจว่านามนี้มันไม่เคยได้ยินจากที่ใดมาก่อนจริง ๆ มันยังสังเกตว่าอีกฝ่ายเพียงแจ้งนาม แต่ไม่ยอมกล่าวถึงที่มา นี่เป็นเรื่องที่จะต้องครุ่นคิดตรึกตรองให้ดี
ยิ่งไปกว่านั้น กองพันเช่นนี้ไหนเลยไร้ชื่อเสียงเรียงนามได้!
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงดวงตาทอประกายวูบ แฝงไว้ด้วยความหมายบางประการ คว
