้ไว้แล้ว กองพันของเจ้ากลับยังคงส่งทัพใหญ่เข้ามา มิทราบมีจิตเจตนาใด? เทียนหวนใช่ไม่สนใจเหตุผลหรือไม่? พวกเจ้าคิดข่มเหงรังแกสำนักเล็ก ๆ เช่นพวกเราหรือ?”
แม่นางน้อยกล่าวไปก็ยังคงแย้มยิ้มไป บางครั้งเต็มไปด้วยความสุภาพถ่อมตน แล้วจากนั้นสุ้มเสียงเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม ทั้งหมดทั้งมวลที่เอื้อนเอ่ยล้วนแล้วแต่มารยาสาไถย แต่มันหน้าไม่เปลี่ยนสี ลมหายใจไม่ผิดจังหวะ สงบเยือกเย็นยิ่ง ทำเอาอาซาเก๋อที่ด้านข้างถึงกับเย็นเยียบจับใจยึดครองอาณาจักรเรือนกล้วยไม้ตั้งแต่แรก? ตั้งแต่เมื่อใดกัน? เพียงกล่าววาจาไม่กี่คำ แม่นางน้อยก็กำหนดตำแหน่งแห่งที่เป็นมั่นเหมาะ จริงเท็จผสมปนเป อีกฝ่ายยากที่จะจำแนกแยกแยะได้
อาซาเก๋อตกลงใจว่าชั่วชีวิตนี้ไม่ขอเป็นศัตรูกับแม่นางน้อยเป็นอันขาด
หากมันต้องมีศัตรูเช่นนี้ ต่อให้ตกตายอย่างเลอะเลือนงมงาย ยังไม่ทราบว่าเป็นเรื่องราวใด
กงเหยี่ยเสี่ยวหรงถึงกับจนถ้อยคำ
เพียงแค่ชักช้าไปก้าวเดียว ทำให้การตัดสินใจของมันกลายเป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง ไม่ใช่แค่มันผู้เดียว แม้แต่บรรดาแม่ทัพนายกองและไพร่พลทั้งหมดของมันยังเข้าใจว่าแม่นางน้อยยึดครองอาณาจักรเรือนกล้วยไม้ไปแล้วจริง ๆ
แต่คนเหล่านี้ก็หาได้แยแสสนใจไม่ ผู้อื่นมาถึงก่อนแล้วจะเป็นไร?พวกมันก็แค่ช่วงชิงมาก็พอ!
พวกมันปรารถนาจะบุกทะลวงเข้าไปเข่นฆ่าในทันที ฝ่ายตรงข้ามอาจไม่อ่อนด้อย แต่พวกมันก็มีความมั่นใจอย่างเปี่ยมล้น ไม่เห็นฝ่ายศัตรูอยู่ใ
