อย่างไรก็ตาม จั่วม่อถูกจ้องจนอึดอัดใจแทบทานทนไม่ไหว ไม่อาจยับยั้งตัวเองได้จริง ๆ ต้องกระแอมไอขึ้น “นี่ … เวลาไม่เช้าแล้ว ท่านทั้งหลาย รีบเข้านอนกันเสียแต่เนิ่น ๆ เถอะ”
กล่าวจบคำ มันก็โบกมือไปรอบทิศ สองเท้าลื่นไหลเหลือนชโลมน้ามัน รีบดึงซู่หลงกับพวก ตระเตรียมแหวกฝ่าฝูงชนหลบลี้หนีหน้า
สีหน้าของคนเหล่านี้ไฉน… …แปลกพิกลถึงเพียงนี้… …
เหลือบมองสีหน้าซู่หลงกับพวก จั่วม่อยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด แต่ในเวลาเช่นนี้ ไม่ใช่เวลาจะมัวมาซักถามมากความ มันรีบทะยานร่างเผ่นหนีทันที
บรรดาปิศาจมุงตามรายทางพากันหลบเลี่ยง เปิดทางให้แก่มันตามสัญชาติญาณ
สีหน้าของคนเหล่านี้ก็… …แปลกพิกลยิ่ง… …
จั่วม่อรู้สึกขนลุกเกรียว ลอบกลืนน้าลายอย่างฝืดคอ ไม่กล้าหยุดยั้งรั้งรอแม้แต่ชั่ววูบ
“เซี่ยวม่อเกอเซียนเซิง วันพรุ่งนี้หากมีเวลาว่าง ผู้น้อยขอเป็นตัวแทนตระกูลเต้อหลุน ขอเชิญเซียนเซิงให้เกียรติร่วมงานเลี้ยงในค่าคืนพรุ่งนี้……”
ในม่านวิกาลอันเงียบสงัด สุ้มเสียงนี้ฟังสดใสชัดเจนเป็นพิเศษ ไม่ต่างจากโยนประกายไฟลงในหม้อน้ามันเดือด นครมหาสันติที่เงียบสงัดเสมือนตายพลันแตกระเบิดแทบถล่มทลาย ตัวแทนจากตระกูลอื่น ๆ ดูเหมือนค่อยรู้สึกตัวขึ้นในยามนี้ เริ่มหาทางสานสัมพันธ์อย่างเอาเป็นเอาตาย
“เซี่ยวม่อเกอเซียนเซิง! ผู้น้อยเป็นตัวแทนตระกูลเอ่อลี่ข่า ไม่ทราบว่าผู้น้อยมีวาสนาพอจะเชื้อเชิญเซี่ยวม่อเกอเซียนเซิงไปเยือนตระกูลของเราสักคราได้หรือไม่…
