กองทัพพันธมิตรปิศาจเริ่มรวมกำลังแล้ว” นายกองผู้หนึ่งรายงานจากนอกประตู
เจียงเจ๋อกำหมัดแน่น เกร็งแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด ดวงตาอ่อนโยนตามปกติกลายเป็นโหดเหี้ยมดุดันราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ
มันจ้องมองตะเกียงที่มอดดับทั้งสองดวงตาไม่กะพริบ
ชั่วอึดใจให้หลัง สองมือค่อยคลายออก ประกายตาเหี้ยมเกรียมเลือนหายไป ดวงตากลับเป็นอ่อนโยนอีกครั้ง
“บอกให้ทุกคนเริ่มเตรียมการ เราจะดำเนินการตามแผนเดิม”
สุ้มเสียงสุภาพอ่อนโยนเฉกเช่นยามปกติ
นายกองที่หน้าประตูลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก สีหน้าตื่นตัวราวกับว่าได้รับแรงหนุนอีกครั้ง รีบรับคำ “รับคำสั่ง!”
ฟังเสียงผู้ใต้บังคับบัญชาเดินห่างออกไป เจียงเจ๋อเงยหน้าขึ้น รำพึงเบา ๆ อย่างนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบจับใจ
“รอชมดูข้าถล่มอาณาจักรทะเลเมฆจนราบเป็นหน้ากลองเถอะ อีกไม่นาน…”
ในอาณาจักรทะเลเมฆแทบไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องการศึกริมแม่น้า ซึ่งเข่นฆ่ากองพันของวัดเสวียนคงทั้งสองกองพันจนพินาศสิ้น สายสืบเพียงรายงานว่ามีกองทัพภายนอกปรากฏขึ้นใกล้กับแม่น้าอาณาจักรอย่างกะทันหัน แต่ถูกทำลายล้างอย่างรวดเร็ว
เรื่องนี้แทบไม่ก่อให้เกิดคลื่นลมอันใด ทุกผู้คนรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญยิ่ง
กระทั่งกองทัพปิศาจยังจมธรณีใต้ฝ่าเท้าของแม่นางน้อยต้าเหริน ยังจะมีกองทัพใดเป็นคู่มือของค่ายจูเชวี่ยได้อีกเล่า?
? นั่นเป็นเรื่องตลกที่ชวนหัวร่อตายเท่านั้น
โลหิตในกายของกงซุนชาเดือดพล่า
