ม่ว่าสิ่งใดก็ตาม ต่อหน้าหมัดของมันจะต้องกลายกลายเป็นผุยผง! ไม่เว้นแม้แต่ขุนเขาทั้งลูก!
“ไปลงนรกเสียเถอะ!”
เสียงหวีดแหลมของพญางูสีน้าตาลดุจคลื่นลมอันกราดเกรี้ยว กลบกลืนทุกสรรพเสียงในลานประลองไปสิ้น!
ทันใดนั้นเอง ผังเฉินค่อยพบเห็นดวงตาคู่หนึ่ง ดวงตาที่กระจ่างสุกใสและแน่วแน่เฉียบขาดคู่หนึ่ง แน่วแน่เฉียบขาดจนแทบจะเป็นดุดันอำมหิต!
มันชะงักงันวูบ
แต่แล้วคลื่นแสงสีน้าเงินเยือกเย็นจู่ ๆ ก็แผดจ้า กลบกลืนทุกสิ่งในครรลองสายตาของมันลงไป
นี่… …นี่มัน… …
ผู้อื่นไม่หลบเลี่ยง ไม่หลีกหนี ไม่รีรอลังเล ประหนึ่งว่าไม่เห็นพญางูที่สามารถพลิกฟ้าคว่าดินของมันก็มิปาน หมัดที่ปกคลุมด้วยแผนผังปิศาจสีน้าเงินเยือกเย็นยังคงต่อยเข้าใส่พญางูสีน้าตาลอย่างหักโหม!
ฮ่าฮ่า คนโง่!
ผังเฉินอยากหัวร่อให้ก้องฟ้า มันร้อยไม่คิดพันไม่คิดว่าผู้อื่นจะมีความเชื่อมั่นถึงเพียงนี้ แม้ว่าจะเห็นมันพลังฝีมือรุดหน้ากลางลานประลอง กลับ
พลัง…สิบเท่า… …
นั่นเป็นความคิดสุดท้าย ก่อนที่แสงสีน้าเงินจะกลืนกินมันลงไป
จั่วม่อไม่ได้ชายตามองกองเลือดเนื้อเลอะเลือนนั้นแม้สักแวบ มันหอบหายใจหนัก ๆ อย่าได้เห็นว่าหมัดเมื่อครู่เพียงต่อยออกไปอย่างรวบรัดหมดจด แท้ที่จริงแทบใช้พลังทั้งหมดในร่างของมันไป มันสูดลมหายใจลึกๆ สองสามครั้ง ฟื้นฟูเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง แล้วยกมือขวาขึ้นดู แผนผังปิศาจสีน้าเงินเยือกเย็นดูเหมือนสลัวมัวหม่นลงไม่น้อย
จั่วม่อกำลังดื่มด่ากับความร
