หลัวหลีในยามที่หวนรำลึกถึงเหตุการณ์ สุ้มเสียงทั้งแผ่วเบาและแหบต่า ราวกับว่าเป็นเสียงละเมอของผู้ที่ตกอยู่ในห้วงฝันร้าย
“จู่ ๆ รอยแยกแห่งความโกลาหลก็ปรากฏขึ้น กองทัพปิศาจบุกเข่นฆ่าออกมา พวกมันมาอย่างกะทันหันเกินไป พวกเรากระทั่งเวลาจะหลบหนียังไม่มี อาณาจักรคลื่นเรืองรองเริ่มรวบรวมสำนักที่พอจะมีกำลังอยู่บ้าง ผู้ที่รับผิดชอบเป็นคนจากคุนหลุน พวกมันมีพลังฝีมือสูงเยี่ยมยิ่งท่านเจ้าสำนักกับเหล่าอาจารย์อาล้วนถูกพวกมันกะเกณฑ์ไปยังแนวหน้า!”
จั่วม่อต่อยหมัดกระแทกพื้นอย่างเดือดดาล สะเก็ดหินกระเด็นว่อนหมัดของหมัดฝังจมลึกในพื้นหินแข็ง สีหน้าบิดเบี้ยวเกรี้ยวกราด แม้ว่าพวกมันจะแยกจากกันไปคนละทาง แต่บรรดาอาจารย์ทั้งสี่ล้วนดีต่อมัน คอยดูแลปกป้องมันด้วยวิธีการของตนเอง จั่วม่อเมื่อมีกองทัพใต้ร่มธงของตนย่อมล่วงรู้ดีว่าแนวหน้าเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุด เป็นตำแหน่งที่การต่อสู้ดุเดือดรุนแรงมากที่สุด ผู้ที่สามารถเอาชีวิตรอดกลับมาได้มีไม่มากนัก
มีผู้คนเพียงสองประเภทเท่านั้นที่จะถูกส่งไปยังแนวหน้า หนึ่งคือกองพันชั้นยอด อีกหนึ่งคือตัวเบี้ยใช้แล้วทิ้ง
“นับตั้งแต่ที่ศิษย์พี่ใหญ่หายตัวไปจากถ้ากระบี่ คนจากคุนหลุนก็เฝ้าแต่วนเวียนมาหลายครั้งหลายหน เพื่อเค้นถามท่านเจ้าสำนักเกี่ยวกับถ้ากระบี่ มีอยู่ครั้งหนึ่งเกิดการโต้เถียงอย่างรุนแรง จนอาจารย์อาซินแทบจะชักกระบี่แตกหักกัน หลังจากนั้นศักดิ์ฐานะในอาณาจักรคลื่นเรืองรองขอ
