อดพล่านเต็มที่ พลันได้ยินสุ้มเสียงลุ่มลึก คำรามก้องมาจากด้านหน้าสุดของกระบวนทัพ
“ฆ่า!”
แทบจะไม่รู้สึกตัว จิตวิญญาณการต่อสู้ทั้งหมด แรงสั่นสะเทือนทั้งหมด คล้ายกับพบพานที่ระบาย ทะลักทลายออกไปอย่างฉับพลัน!
ทุกผู้คนตวาดก้องด้วยพลังทั้งหมด!
“ฆ่า!”
เหล่าองครักษ์ทุกข์ยากต่อยหมัดออกไปอย่างอย่างหักโหม!
พลังงานสีดำที่หนาแน่นจนแทบจับต้องได้ร้อยกว่าสาย พวยพุ่งออกจากหมัดของพวกมันอย่างพร้อมเพรียง
ทันทีที่พลังงานสีดำหลุดออกจากหมัดของเหล่าองครักษ์ทุกข์ยากพวกมันคล้ายถูกดึงดูด พุ่งลิ่วไปรวมกันยังหมัดของจั่วม่อในบัดดล
พลังงานสีดำบนหมัดของจั่วม่อพลันขยายใหญ่พรวดพราดเป็นสิบเท่า พลังสีดำห่อหุ้มถึงข้อมือ ลุกลามมาตามท่อนแขน จนเมื่อปกคลุมถึงข้อศอกก็หยุดยั้งลง
คล้ายภูตเทพดลใจ จั่วม่อแม้ตวาดคำ ‘ฆ่า’ แต่กลับไม่ได้ต่อยหมัดออก ฝืนหน่วงรั้งพลังทั้งมวลเอาไว้ชั่วครู่
จนกระทั่งชั่วพริบตานี้!
หมัดซ้ายของจั่วม่อประดุจถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ตรวนหนาหนัก ดูเหมือนต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลในการเคลื่อนไหวแต่ละชุ่น ค่อย ๆ ต่อยหมัดขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างลำบากกินแรง!
กาลเวลาดูเหมือนว่าเชื่องช้าลงอย่างฉับพลัน หมัดของจั่วม่อคล้ายต่อยออกมาอย่างเชื่องช้ายิ่ง
พื้นใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เศษดินเศษหินเต้นเร่า จากนั้นคล้ายถูกดึงดูดด้วยแรงมหาศาล ดีดผึงขึ้นจากพื้น ลอยสูงขึ้นอย่างแช่มช้าจากนั้นถูกบดขยี้เป็นผุยผงภายใต้แรงกดอัดอันกราดเกร
