ีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตอีกแล้ว ประเสริฐ ข้าตกลง! แต่ทว่าตัวอ่อนปิศาจทั้งหมดอยู่ที่เมืองไร้จุดจบ ท่านที่นับถือจะต้องส่งคนไปรับพวกมัน”
“พวกเราจะผ่านอาณาจักรหุบเหวทมิฬหรือไม่?”
ซู่หลงตลอดเวลาของการเจรจายังคงสงบเยือกเย็นเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งความจริง นอกเหนือจากเยี่ยหลิง หนานเยว่และอีกไม่กี่คนแล้ว คนที่เหลือในขบวนของพวกมันล้วนไม่ได้รู้สึกอันใด พวกมันถึงกับคิดว่าวาจาของต้าเหรินถูกต้องเที่ยงแท้ที่สุดแล้ว ยังจะมีสิ่งใดมีค่ามากไปกว่าชีวิตอีกเล่า
พอจั่วม่อหันมาถาม ซู่หลงก็ผงกศีรษะ ให้คำตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ“ต้าเหริน อาณาจักรหุบเหวทมิฬอยู่ในทางผ่านของพวกเรา”
จั่วม่อสีหน้าเบิกบานใจขึ้นมาทันที ร้องตอบว่า “ประเสริฐ พวกเราตกลง!”
นายกองยักษาเขียวรู้สึกหัวใจโหวงเหวงว่างเปล่า ความผิดหวังไร้ที่สิ้นสุดท่วมท้นอยู่ภายในร่าง แทบจะทำให้มันคลั่งใจตาย
ตัวอ่อนปิศาจมากมายถึงเพียงนั้น… …
มันเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาแดงฉานด้วยสายเลือด กรีดร้องจากหัวใจ “ฆ่าพวกมันให้หมด!”
“ฆ่ามัน!” ฝูงยักษาเขียวดวงตาแดงฉาน สีหน้าดุร้ายสุดขีด
กองกำลังที่มีเพียงหนึ่งร้อยกว่าคนถึงกับกล้าไม่เห็นหัวพวกมัน!
ต้องฆ่าเสียให้สมแค้น!
