ผูเยากับเว่ยจ้องมองจั่วม่อราวกับกำลังมองดูตัวประหลาด
“สายตาของพวกเจ้ามันอะไรกัน… …” จั่วม่ออดรนทนไม่ไหว
“เจ้าฝ่าด่านสำเร็จ” ผูเยาสุ้มเสียงยังคงเฉื่อยชาและเย็นเยียบเหมือนเช่นปกติ แต่สำหรับจั่วม่อที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมานาน ไหนเลยจะฟังร่องรอยผิดปกติในน้าเสียงของประโยคนี้ไม่ออก
“ข้าย่อมทราบว่าฝ่าด่านสำเร็จ” จั่วม่อบ่นพึมพำ จากนั้นถามด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม “ตอนนี้สังขารปิศาจของข้ากลายเป็นอะไรแล้ว??”
? รอประเดี๋ยว ข้าจำได้ว่าสังขารปิศาจเขี้ยวขาวมิใช่สังขารปิศาจด่านเจียงหรอกหรือ?”
“เจ้าจำไม่ผิด” สายตาของผูเยายิ่งแปลกพิกลกว่าเดิมบทที่ 556 ต้าเหรินกำลังตกอยู่ในอันตราย?
ผูเยากับเว่ยจ้องมองจั่วม่อราวกับกำลังมองดูตัวประหลาด
“สายตาของพวกเจ้ามันอะไรกัน… …” จั่วม่ออดรนทนไม่ไหว
“เจ้าฝ่าด่านสำเร็จ” ผูเยาสุ้มเสียงยังคงเฉื่อยชาและเย็นเยียบเหมือนเช่นปกติ แต่สำหรับจั่วม่อที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมานาน ไหนเลยจะฟังร่องรอยผิดปกติในน้าเสียงของประโยคนี้ไม่ออก
“ข้าย่อมทราบว่าฝ่าด่านสำเร็จ” จั่วม่อบ่นพึมพำ จากนั้นถามด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม “ตอนนี้สังขารปิศาจของข้ากลายเป็นอะไรแล้ว??”
“ร้ายกาจปานนี้เชียว!” จั่วม่อปลาบปลื้มปิติ แต่แล้วพลันชะงักกึก ก้มหน้าครุ่นคิด แล้วถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “เจ้ามั่นใจว่าไม่ผิดพลาด? รอประเดี๋ยว ข้าจำได้ว่าสังขารปิศาจเขี้ยวขาวมิใช่สังขารปิศาจด่านเจียงหรอกหรือ?”
“เจ้าจำไม
