จู่เหรินทุกคนของเว่ยล้วนเป็นจอมปิศาจยอดอัจฉริยะในยุคสมัยหนึ่งนี่ทำให้มันพลอยมีวิชาความรอบรู้ในด้านกองทัพปิศาจอย่างกว้างขวาง ในมือของมัน กลยุทธ์การทำศึกของค่ายเว่ยค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่าง
หรือมิฉะนั้น สีหน้าท่าทางของพวกมันก็ราวกับว่ากำลังจะลงมือเหยียบย่ามดปลวกที่ไม่สลักสำคัญอันใด!
ซู่หลงต้าเหรินไม่เอ่ยวาจาปลุกปลอบขวัญกำลังใจ เพียงแค่บัญชาการไปตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน
ยอดเขาแห่งนี้เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในบริเวณโดยรอบ ส่วนยอดแทงทะลุชั้นเมฆ ตัวยอดเขาเองเป็นพื้นราบเรียบที่มีขนาดพื้นที่ราวเจ็ดสิบกว่าหมู่
เสาสัญลักษณ์ศึกหนึ่งร้อยยี่สิบเสาฝังแน่นอยู่ในพื้นศิลา โผล่ออกมาเพียงครึ่งเสาเท่านั้น บรรดาองครักษ์ทุกข์ยากยืนอยู่ระหว่างเสาแต่ละต้นเห็นได้ชัดว่าเป็นกระบวนทัพค่ายกลชนิดหนึ่ง
กองโจรที่ติดตามพวกมันมาไม่อาจเข้าใจสภาพเบื้องหน้า ดังนั้นไม่กล้าผลีผลามลงมือจู่โจม ข่าวชะตากรรมอันน่าอนาถของกองกำลังภูเขามังกรแพร่สะพัดไปทั่วอาณาจักรขุนเขาอริยะตั้งแต่แรก
เมื่อค่ายกลขบวนใหญ่ก่อตั้งแล้วเสร็จ ซู่หลงดวงตาสาดประกายด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ ปะทุลุกโชนอย่างไร้สุ้มเสียง
ไสหัวเข้ามาเถอะ!
จั่วม่อศีรษะลั่นอึงอล ราวกับว่ามีบางสิ่งระเบิดขึ้นในศีรษะมัน สมองขาวว่างเปล่าไปหมด
ในเวลานี้เอง ดรุณีน้อยภายใต้ปลายนิ้วของมันส่งเสียงอืมม์ออกมาคำหนึ่ง
เขิงอี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นปลาบปลื้มปิติ ร้องเรียกโดยไม่รู้ตัว “เหลียนเอ๋อร์!”
