าลี้ลับเถาวัลย์เขียวอันเลิศพิสดารนัก!
จั่วม่อระงับความยินดี ทดลองเคลื่อนไหวร่างกาย แขนซ้ายของมันขยับได้แล้ว!
แต่เนื่องด้วยตำแหน่งในการอุ้ม มือซ้ายของมันบังเอิญวางทาบอยู่บนอกเต่งตึงของอากุ่ยพอดี มันเมื่อลองขยับมือซ้าย ผลที่เกิดขึ้นย่อมเป็นที่ทราบได้
นุ่มเหลือเกิน!
จั่วม่อหน้าแดงก่า นี่มัน… …นี่มัน มันไม่อาจรับประทานข้าวต้มได้ตลอดไป!
หลังจากเตือนตัวเองอย่างเข้มงวด จั่วม่อค่อย ๆ ลุกขึ้นจากอ้อมแขนของอากุ่ยอย่างระมัดระวัง มันไม่ได้ขยับตัวมานานเกินไป การเคลื่อนไหวจึงทั้งงุ่มง่ามและแข็งทื่อ โชคยังดีที่อากุ่ยคล้ายเข้าใจว่ามันฟื้นสภาพแล้วไม่ได้พยายามอุ้มมันอีก
ชั่วพริบตาที่สองเท้าสัมผัสพื้น จั่วม่อแทบหลั่งน้าตา!
สำเร็จ!
ยกเว้นมือขวาแล้ว ทั่วร่างของมันก็ไร้พลังอย่างสิ้นเชิง กระทั่งสังขารปิศาจยังใช้การไม่ได้ แต่แค่เพียงฟื้นฟูความสามารถในการเดินเหินขยับตัวมันก็ปลาบปลื้มยินดีจนแทบหลั่งน้าตาจริง ๆ แล้ว!
แต่ในไม่ช้า จั่วม่อก็ค้นพบสถานการณ์ไม่คาดฝัน…แสงสีน้าเงินที่มือขวาของมันไม่มีทีท่าว่าจะมืดมัวลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับค่อย ๆสว่างขึ้นทีละน้อยเสียด้วยซ้า!
?
เมื่อแสงสีน้าเงินบาดตาลับหายไป ข่าจั๋วก็ลืมตามองอีกครั้ง รอจนมันเห็นจั่วม่อยืนอยู่ตรงหน้า อดตะกุกตะกักถามอย่างตื่นตะลึงไม่ได้ “เหล่าซือท่าน… … ท่านหายดีแล้วหรือ
จั่วม่อแย้มยิ้มเล็กน้อย “ทุเลาลงส่วนหนึ่ง”
จากนั้นมันหันไปมองอากุ่ย สุ้มเสียงพล
