ลุงอันหย่าเบิกตามองร่องลึกยาวยี่สิบจั้งเบื้องหน้าตงจื่อ สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่หยุดยั้ง สุดท้ายทอแววเหลือเชื่อ
ด่านเว่ย! (เทียบเท่าจู้จี)
กระบวนท่าเศษหินฟาดฟันชองตงจื่อเมื่อครู่ บรรลุถึงระดับพลังของด่านเว่ย!
ตัวลุงอันหย่าเองก็เป็นปิศาจด่านเว่ย คุ้นเคยกับระดับพลังของกระบวนท่านี้เป็นที่สุด มันต่อให้ทุ่มเทใช้พลังเต็มที่ก็เพียงแค่ได้ผลลัพธ์เช่นเดียวกันเท่านั้น
ลุงอันหย่ายังทราบระดับของตงจื่อเป็นอย่างดี เด็กผู้นี้แม้มีพรสวรรค์มากที่สุดในบรรดาปิศาจอายุเยาว์ของเมืองเศษหิน แต่ก็ยังห่างไกลจากระดับพลังด่านเว่ยอยู่ช่วงใหญ่
แต่บัดนี้… …มันกลับกลายเป็นปิศาจด่านเว่ย!
ลุงอันหย่าต้องหันไปมองจั่วม่อในอ้อมแขนของอากุ่ยอย่างช่วยไม่ได้ใบหน้าของจั่วม่อไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย สายตาสงบราบคาบดังเช่นปกติ ไม่มีวี่แววตื่นตกใจใด ๆ
มันไม่ได้ประหลาดใจแม้แต่น้อยจริง ๆ?
ลุงอันหย่าแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง อย่างไรก็ตาม มันเคยผ่านเรื่องราวทางโลก พบเห็นมามาก ดังนั้นล่วงรู้มากกว่าชาวบ้านร้านถิ่นในเมืองอันแร้นแค้นแห่งนี้
ต้นกำเนิดของอาจั่วไม่รวบรัดธรรมดา!
ยามนี้หวนนึกย้อนกลับไป ครั้งนั้นอาจั่วกับอากุ่ยเดินออกมาจากทะเลทรายเศษหินไม่ผิดแน่ ทีแรกมันเข้าใจว่าเด็กสองคนนี้โชคดีไม่น้อยแต่ตอนนี้ขบคิดอย่างถี่ถ้วน หากมิใช่ว่ามีพลังอยู่บ้าง คิดรอดชีวิตอยู่ในทะเลทรายเศษหินนานร่วมเดือนจะพึ่งพาเพียงโชคดีได้อย่างไร??
จั่วม่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
