างงุนงง จากนั้นก้มมองสองมือของตน หันมาถามจั่วม่ออย่างสงสัยใจ “อาจั่ว จะลงมือจัดการกับข้าเมื่อใด
เห็นสีหน้าท่าทางของตงจื่อ จั่วม่ออดไม่ได้ หัวร่อออกมาดังสนั่นหวั่นไหว “ฮ่าฮ่า จัดการผีสางอันใด ล้วนเสร็จสิ้นแต่แรกแล้ว!”
“เสร็จสิ้นแล้วตงจื่อตะลึงงัน จากนั้นยกมือขึ้น เพ่งพิศอยู่ชั่วครู่ก่อนจะสั่นศีรษะพลางกล่าว “อาจั่ว อย่าคิดหลอกข้าเสียให้ยาก นี่เห็นได้ชัดว่ายังคงเหมือนเดิมไม่มีผิด!”
จั่วม่อก็ไม่อธิบาย เพียงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “มาเถอะ ออกไปข้างนอกกัน ลุงอันหย่ากับคนอื่น ๆ แทบจะทนรอไม่ไหวแล้ว”
มิใช่แค่ลุงอันหย่าคนเดียว บิดามารดาของตงจื่อก็กำลังเฝ้ารออย่างอดทนเช่นกัน ชาวเมืองทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยความกระหายใคร่รู้ นี่ย่อมมิใช่ว่าการปลุกแผนผังปิศาจเป็นสิ่งหายากที่ไม่ได้ชมดูมานาน เพียงแต่ตงจื่อเป็นเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในเมือง ทั้งสัตย์ซื่อมีน้าใจ เป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั้งหมด ทุกคนพากันคาดหวังต่ออนาคตของมันอย่างเต็มเปี่ยม
พอเห็นตงจื่อเดินออกมา เมืองเศษหินก็อึกทึกครึกครื้นแทบถล่มทลาย
ทุกคนรุมล้อมเข้ามาอย่างยินดีปรีดา
“ตงจื่อ แสดงให้พวกเราดูหน่อย!”
“ตงจื่อ ให้ท่านป้าผู้นี้ได้ชมดูเป็นขวัญตา ว่าบัดนี้เจ้าร้ายกาจเพียงใด!”
“พี่ใหญ่ตงจื่อ… …”
การถูกผู้คนรุมล้อมตะโกนสนทนาอย่างพลุ่งพล่านใจเช่นนี้ ตงจื่อไหนเลยจะเคยประสบพบเจอมาก่อน ยามกะทันหันได้แต่ยืนซึมเซา ไม่ทราบจะตอบสนองอย่างไร เคราะห์ดีที
