กลือกกลิ้งอย่างรุนแรงกว่าเดิม แผดเสียงโหยหวนบาดหู
แต่ไม่ว่าจะเกลือกกลิ้งรุนแรงถึงเพียงไหน แผนผังปิศาจบนร่างมันก็ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ยิ่งนานยิ่งดูดซับพลังงานสีดำมากขึ้นทุกขณะ แผนผังปิศาจก็ค่อย ๆ เจิดจ้าขึ้นทีละน้อย
ตงจื่อร่างสั่นกระตุกเป็นระลอก ลมหายใจแผ่วเบาลงจนหลงเหลือเพียงรวยริน
จั่วม่อถลึงมองแผนผังปิศาจตาไม่กะพริบ ตื่นเต้นตึงเครียดจนแทบกลั้นหายใจ
แผนผังปิศาจค่อยๆ มืดมัวลง จากนั้นสักครู่ ก็ค่อย ๆ สว่างเรืองรองขึ้นอีกครั้ง จากนั้นกลับเป็นมืดสลัวอีกครั้ง… …บัดเดี๋ยวมืดบัดเดี๋ยวสว่างราวกับกำลังหายใจเข้าออก
หลังจากสลับมืดสว่างเจ็ดแปดรอบ แผนผังปิศาจก็ดับวูบลง ไม่หลงเหลือแสงสว่างอีกต่อไป ตงจื่อนอนนิ่งสนิทไม่ไหวติงอยู่บนพื้น
แผนผังปิศาจที่ดับมืดค่อย ๆ เลือนรางลง จางหายไปด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ตงจื่อที่สลบไสลอยู่บนพื้นดูไม่ต่างจากยามปกติแม้แต่น้อย
เสียงหายใจของตงจื่อดังขึ้นทีละน้อย ลึก ยาวและสงบราบเรียบราวกับกำลังหลับลึกอย่างสบาย
จั่วม่อราวกับยกภูเขาออกจากอก รีบเรียกรั้งข่าจั๋วที่กำลังจะก้าวเข้าไปดู “ปล่อยให้มันนอนไปเถอะ อย่าเพิ่งรบกวนมันแล้ว”
ข่าจั๋วงงงันวูบ จากนั้นตะกุกตะกักถามว่า “ใช่… ใช่สำเร็จแล้วหรือไม่?”
“มิผิด! สำเร็จ! ไม่ผิดพลาดไปเลย!” จั่วม่อสุ้มเสียงเต็มไปด้วยความเบิกบานใจ
หลังจากหลับใหลอย่างสงบถึงสองชั่วยาม ตงจื่อก็ฟื้นตื่นขึ้น มันเหลียวมองรอบด้านอย่
