ยถึงเพียงนี้ ยังเลวร้ายกว่าที่มันคิดเอาไว้มาก
“เหล่าซือ สามารถเริ่มต้นได้แล้วหรือไม่?”
ตงจื่อเวลานี้ทั่วร่างปกคลุมด้วยแผนผังปิศาจละเอียดซับซ้อน ดูคล้ายรอยสักอันน่าเกรงขามจริง ๆ
ข่าจั๋วไม่แยแสสนใจความเหน็ดเหนื่อยของตน ในดวงตาฉายแววตื่นเต้นตึงเครียดจาง ๆ มันหลับตาลง นิ่งงันไปราวชั่วยี่สิบลมหายใจเข้าออก พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีน้าตาลก็สงบราบเรียบเหมือนผิวน้า
เข็มปลุกปิศาจในมือของมันพลันปลดปล่อยพลังงานสีดำอันเงียบสงบออกมา พลังงานสีดำห่อหุ้มเข็มปลุกปิศาจทั้งเล่ม ก่อเกิดสภาพประหนึ่งว่าข่าจั๋วกำลังถือสายฟ้าทมิฬดำเส้นหนึ่งก็มิปาน
ข่าจั๋วตวัดสายฟ้าดำจี้ปราด พลังงานสีดำพวยพุ่งหายเข้าไปในหว่างคิ้วของตงจื่อ
ตงจื่อบนใบหน้าทอแววเจ็บปวดรวดร้าว ร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เสียงคำรามป่าเถื่อนลึกล้าดังก้องออกมาจากลำคอของตงจื่อ เต็มไปด้วยวี่แววเจ็บปวดแสนสาหัส
จั่วม่อมองดูตงจื่อดิ้นพราดอยู่บนพื้น หัวใจเต้นรัวเร็วยิ่งกว่าตีกลองแผนผังปิศาจสลักเสร็จสิ้น ทั้งยังกระตุ้นการทำงานแล้ว แต่นี่เป็นเพียงขั้นแรกเท่านั้น ความสำเร็จขึ้นอยู่กับว่าร่างกายของตงจื่อจะสามารถทนรับแผนผังปิศาจวานรที่ราบสูงฉบับสมบูรณ์ได้หรือไม่
มันต้องทนให้ได้… …
จั่วม่อโห่ร้องให้กำลังตงจื่ออยู่ในใจ ร้อนรุ่มกระวนกระวายยิ่งกว่าข่าจั๋วเสียอีก
ไอพลังงานสีดำมากมายคล้ายปรากฏออกมาจากอากาศธาตุ พุ่งหายเข้าไปในแผนผังปิศาจของตงจื่อไม่หยุดยั้ง ตงจื่อเ
