ล้ายไม่เชื่อวาจาของจั่วม่อสักเท่าใดแต่เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ มันก็ไม่มีหนทางอื่นอีก
“ข้าอาจต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าด้วย” จั่วม่อกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วอึดใจ
“ไม่มีปัญหา” ในเมื่อเกี่ยวข้องกับเข็มเงินสุดรักสุดหวงของมันอาจารย์ปลุกปิศาจวัยกลางคนย่อมต้องตอบตกลงอย่างไม่เกี่ยงงอน
“ท่านอาจารย์ปลุกปิศาจ ข้ายังไม่ได้ถามว่าสมควรเรียกหาเจ้าว่าอย่างไร”
“ข่าจั๋ว”
เรื่องที่ว่าจั่วม่อทำลายเข็มเงินของข่าจั๋วแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว
ภายในบ้านของลุงอันหย่า
ลุงอันหย่าจ้องมองจั่วม่ออย่างเข้มงวด “อาจั่ว ที่แท้เป็นเรื่องราวใด
“อา ข้าทำลายเข็มเงินของข่าจั๋วเซียนเซิงโดยไม่ได้ตั้งใจ” จั่วม่อกล่าวด้วยสีหน้าใสซื่อ
“เจ้ามิใช่ว่าเคลื่อนไหวไม่ได้หรือลุงอันหย่าขมวดคิ้ว
“ก็ใช่ แต่ข้าขอให้ข่าจั๋วเซียนเซิงวางเข็มเงินไว้ในมือข้า” จั่วม่อรู้สึกว่าคำอธิบายเช่นนี้ดูจะไม่สามารถทำให้ลุงอันหย่าพึงพอใจได้ ได้แต่กล่าวเพิ่มเติมว่า “อันที่จริงข้าก็เป็นอาจารย์ปลุกปิศาจด้วยเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ค่อยมีฝีมือก็ตาม”
“เจ้าก็เป็นอาจารย์ปลุกปิศาจด้วย?”
?”จั่วม่อกล่าวยิ้ม ๆ ทำการโป้ปดหน้าตาย
?”
? เดิมทีไม่ได้ทำขึ้นมาเพื่อใช้งานหนักจึงบอบบางไปบ้าง ข่าจั๋วเซียนเซิงยังมีวัตถุดิบพร้อมสรรพอยู่กับตัว สามารถสร้างขึ้นใหม่เมื่อใดก็ได้ ท่านลุง ท่านไม่เข้าใจอันใดก็อย่าได้เพิ่มความวุ่นวายแล้ว ข่าจั๋วเซียนเซิง เจ้าว่าถูกหรือไม่?”
ราคาถูก
