ยู่ในมือ จั่วม่อก็พลันค้นพบความลึกลับของเข็มยาวเล่มนี้
“โลหะเงินขอบฟ้า ทรายดำแสงศูนย์ ไม้แรดเขาเหล็ก หยดน้าอัสดง… ..” จั่วม่อพึมพำรัวเร็วเป็นชุด แยกแยะองค์ประกอบของเข็มเงินเล่มนี้อย่างรวดเร็ว
อาจารย์ปลุกปิศาจนิ่งขึงตะลึงงันไปแล้ว!
เข็มเงินในมือจั่วม่อไหนเลยจะรองรับพลังอันแกร่งกร้าวสุดขั้วนี้ได้แตกระเบิดเป็นฝุ่นควันสีเงินกลุ่มหนึ่ง
เสียงระเบิดขู่ขวัญผู้คนจนขวัญกระเจิง ไม่เว้นแม้แต่ตัวจั่วม่อเอง
อาจารย์ปลุกปิศาจวัยกลางคนยืนแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ ใบหน้าบัดเดี๋ยวซีดขาวบัดเดี๋ยวเขียวคล้า เหม่อมองมือขวาอันว่างเปล่าของจั่วม่ออย่างซึมเซา ตงจื่อกับพวกก็มีสีหน้าตะลึงพรึงเพริด ตอนที่จั่วม่อรำพึงแยกแยะเข็มเงินออกมา พวกมันแม้รับฟังไม่เข้าใจ แต่ยังคงรู้สึกนับถือเลื่อมใสมาก … วาจาของอาจั่วฟังดูทรงพลังยิ่ง!
แต่เมื่อเห็นเข็มเงินระเบิดพินาศคามือของอาจั่ว ความคิดแรกของตงจื่อกับพวกก็คือ ทีนี้ย่าแย่แล้ว! อาจั่วทำลายเข็มเงินของอาจารย์ปลุกปิศาจเสียแล้ว!
ตงจื่อยิ่งมีสีหน้าย่าแย่กว่าผู้ใด มันทั้งกังวลว่าจะไม่สามารถปลุกแผนผังปิศาจของตนได้ ทั้งกังวลว่าอาจั่วจะไม่มีปัญญาชดใช้เข็มเงินให้แก่อาจารย์ปลุกปิศาจ
“ขออภัย ขออภัยจริง ๆ ข้าทำลายเข็มเงินของท่านเสียแล้ว!” มองดูอาจารย์ปลุกปิศาจวัยกลางคนที่ใบหน้าไร้สีเลือด จั่วม่อสำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง เข็มเงินนี้ไม่ต้องบอกก็ทราบว่าผู้อื่นต้องใช้ความพยายามไปมากมายถึงเพียงไห
