งสังเกตเห็นร่องรอยแตกตื่นตะลึงลานที่แทบมองไม่เห็นในดวงตามัน
“ท่านอาจารย์ ตรวจพบสิ่งใดบ้างหรือไม่?” จั่วม่อถามยิ้ม ๆ ฟังคล้ายเด็กหนุ่มไร้เดียงสาที่เฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดจใจจ่อ มันในเมื่อถูกค้นพบ
?
ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ไฉนปิดบังตัวตนอยู่ในที่แห่งนี้ หรือไม่ว่าอาจั่วจะเจ็บป่วยจริงหรือไม่ มันล้วนตัดสินใจไม่ขอเกี่ยวข้องทั้งสิ้น
รู้รักษาตัวรอดจึงเป็นยอดกลยุทธ์
หลังจากกล่าวจบ ก็หมุนตัวเตรียมจากไปทันที
“ท่านอาจารย์ปลุกปิศาจที่นับถือ ท่านยังไม่ได้ให้ข้าชมดูเข็มของท่าน” สุ้มเสียงที่ดูเหมือนจะไร้เดียงสาตามติดมาทางเบื้องหลัง
อาจารย์ปลุกปิศาจวัยกลางคนชะงักกึก สีหน้าแข็งทื่อ
ผู้อื่นไม่กลัวเกรงแม้แต่น้อย… …ดูเหมือนว่าการคาดเดาของมันจะถูกต้องเสียแปดเก้าส่วน … …คนอันตรายเช่นนี้ไม่อาจตอแยได้!
อาจารย์ปลุกปิศาจพอหันกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าก็เกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มใจดี “ไฮ้ย่า ขออภัย ขออภัย ข้าลืมไป” กล่าวจบก็รีบนำเข็มยาวคู่ชีพออกมา
“ท่านอาจารย์ปลุกปิศาจ รบกวนท่านวางใส่ในมือของข้าได้หรือไม่?
ตงจื่อกับพวกดวงตาเบิกกว้าง พวกมันเคยเห็นคนซุกซนที่พยายามจะแตะต้องเข็มยาวของอาจารย์ปลุกปิศาจและถูกท่านอาจารย์ดุว่าตำหนิอยู่เป็นครึ่งค่อนวัน ท่านอาจารย์ปลุกปิศาจช่างเป็นปิศาจที่ใจดีมีเมตตาโดยแท้ มันอาจรู้สึกว่าอาจั่วน่าเวทนา ดังนั้นปฏิบัติต่ออาจั่วดีเป็นพิเศษ!
นี่คือสิ่งที่ปิศาจน้อย ๆ เหล่านี้ครุ่นคิดอยู่ในใจ
ทันทีที่เข็มยาวอ
