บแผนผังปิศาจไปทำไมกันเล่า??
จั่วม่อไม่สนใจสองวัตถุโบราณที่ไม่น่าเชื่อถือคู่นี้ มันในยามนี้มีแผนผังปิศาจมากมาย รวมถึงแผนผังปิศาจต้าเผิงปีกทองคำที่ผูเยาเคยมอบให้มันศึกษาเมื่อครั้งกระโน้นด้วย
มันตกลงใจว่าก่อนอื่นต้องชมดูขั้นตอนการปลุกแผนผังปิศาจสักครั้งมันย่อมไม่เคยพบเห็นเรื่องนี้มาก่อน รู้สึกกระหายใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังมีความคิดอันหาญกล้าบ้าบิ่นประการหนึ่ง
“ต้าเหริน บอกเราได้หรือไม่ เมื่อใดเหล่าป่านจะกลับมา?”
?” เหลยเผิงรำพึงรำพันกับตัวเอง หัวคิ้วขมวดมุ่น
“เจ้าว่างงานมากใช่หรือไม่!” แม่นางน้อยในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นถาม
“ไม่ใช่เช่นนั้น ไม่ใช่เช่นนั้น!” เหลยเผิงพอเห็นสายตาของแม่นางน้อยเขม้นมองมา รีบสั่นศีรษะระรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ต้าเหริน ท่านมิใช่ไม่รู้ ค่ายเสวียนอู่เพิ่งจะเริ่มตั้งไข่เท่านั้น เหล่าเณรน้อยนั่นย่าแย่สุดจะทนจริง ๆ… …”
“ข้าว่าเจ้าว่างงานมากเกินไปจริง ๆ นั่นละ!” แม่นางน้อยขัดคอกลางประโยค เพียงปรายตามองแวบหนึ่ง เหลยเผิงทำคอย่น แม่นางน้อยกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “กลับไปบอกม้าฝาน พรุ่งนี้ข้าจะไปตรวจผลงานการฝึกอบรมของพวกเจ้า”
“เหล่าต้า ทำเช่นนั้นไม่ได้… …” เหลยเผิงแทบน้าตาอาบหน้า หากมันกลับไปบอกให้ม้าฝานกับเหนียนลู่ทราบว่ามันทำให้แม่นางน้อยมาเยือน ……แค่คิดก็สั่นระริกไปทั้งตัวแล้ว
แม่น้อยน้อยแย้มยิ้มเขินอาย
“ข้าไปแล้ว! ข้าไปเดี๋ยวนี้เลย!” เหลยเผิงรีบร้อนลนลาน ล
