มา ยังสับสนงุนงงไม่คลาย
“พวกเจ้ารู้จักอาณาจักรเศษหินหรือไม่?”
?” เยี่ยหลิงและสือตงสบตากันวูบ จากนั้นสั่นศีรษะอย่างพร้อมเพรียง
“ไม่เคยได้ยินมาก่อน” “ชื่อนี้ไม่เคยได้ยินเลย”
แม่นางน้อยสีหน้าทอแววผิดหวังอย่างช่วยไม่ได้
“ต้าเหริน หรือว่าอาณาจักรเศษหินที่ว่าจะเป็นส่วนหนึ่งในแดนปิศาจเยี่ยหลิงถามอย่างรอบคอบ สือตงเองก็มองหน้าแม่นางน้อย เฝ้ารอคำตอบเช่นกัน
จะว่าไปแล้ว เยี่ยหลิงกับสือตงนั้นมีทัศนคติต่อจั่วม่อและแม่นางน้อยแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เยี่ยหลิงซื่อสัตย์ภักดีต่อจั่วม่อ ยินดีติดตามอย่างไม่มีเงื่อนไข ทั้งยังเชื่อมั่นอย่างแน่นแฟ้นว่าจั่วม่อมีโอกาสที่จะเป็นราชันที่แท้จริง ส่วนความเคารพที่มีต่อแม่นางน้อยเป็นความเคารพที่มีต่อผู้บังคับบัญชาเสียมากกว่า แต่ในทางกลับกัน สือตงยังคงเคลือบแคลงสงสัยต่อความคิดเชิดชูจั่วม่อเยี่ยงจอมราชันของเยี่ยหลิง ทว่าสำหรับแม่นางน้อยผู้ปราบพิชิตมันอย่างราบคาบ สือตงมีแต่ความเคารพเทิดทูนจากใจจริง
“อา ลองไปสอบถามในกองทัพของพวกเจ้าดู มีผู้ใดรู้จักอาณาจักรเศษหินบ้างหรือไม่?”
ไม่นานนักพวกมันก็รีบกลับมารายงาน
“ต้าเหริน ผู้น้อยค้นพบแล้ว มีอาณาจักรเล็ก ๆ แห่งหนึ่งเรียกว่าอาณาจักรเศษหิน แต่อยู่ห่างไกลยิ่ง สถานที่นี้ไม่มีสินค้าพิเศษอันใด ว่ากันว่าเป็นดินแดนในปกครองของผู้ที่เรียกว่าเขิงอี้20” เยี่ยหลิงรายงานอย่างระมัดระวัง ในใจลอบสงสัยใคร่รู้ เสี่ยวเหนียงต้าเหริน (แม่นางน้อย
