ดติดใจสงสัยพวกมัน
มองดูภาพทิวทัศน์ที่แตกต่างจากภพซิวเจ่ออย่างสิ้นเชิง ซู่หลงกับพวกล้วนอัศจรรย์ใจไม่น้อย
ด้วยความวิตกกังวลในความปลอดภัยของจั่วม่อ พวกมันทั้งหมดถูกแผดเผาด้วยความกลัดกลุ้มรุ่มร้อน เริ่มมุ่งตรงไปยังอาณาจักรเศษหินด้วยความเร็วเต็มพิกัด
แต่อาณาจักรเศษหินห่างไกลเหลือเกิน พวกมันต้องการเวลาสักระยะหนึ่ง
ได้ยินผูเยานำข่าวมาจากคุกสิบนิ้วว่าพวกซู่หลงกับเยี่ยหลิงกำลังเดินทางมาช่วยเหลือมัน จั่วม่อก็ไม่รีบร้อนจากไปอีก มันตกลงใจรอคอยพวกซู่หลงกับเยี่ยหลิงอยู่ในเมืองเศษหิน ด้วยสภาพของมันกับอากุ่ยในยามนี้ หากเอาแต่วิ่งพล่านวุ่นวายเท่ากับแส่หาที่ตาย มิสู้รออยู่ในเมืองเศษหินจะปลอดภัยกว่า
“อากุ่ย ซู่หลงกับคนอื่น ๆ จะมารับพวกเราในไม่ช้า ถึงตอนนั้นพวกเราจะปลอดภัย” จั่วม่อรีบพูดคุยกับอากุ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี มันไม่ต้องการบอกสภาพปัจจุบันแก่แม่นางน้อยและคนอื่น ๆ เนื่องเพราะไม่ต้องการให้พวกมันต้องมาพลอยกลัดกลุ้มกังวลไปด้วย และยังเป็นเพราะมันไม่คิดว่าคนเหล่านั้นจะมีหนทางช่วยเหลือมันได้ ต่อให้บอกพวกมันก็ตาม แต่นึกไม่ถึงว่าแม่นางน้อยจะส่งคนเดินทางไกลมารับพวกมันจริง ๆ
นี่นับเป็นการเดินทางไกลอย่างแท้จริง จากอาณาจักรทะเลเมฆมาถึงอาณาจักรเศษหิน พวกมันไม่รู้ว่าต้องผ่านอาณาจักรน้อยใหญ่มากมายเท่าใด!
ซึ่งความจริงมันเองยังไม่ล่วงรู้ด้วยซ้า ว่ามันกับอากุ่ยไฉนจู่ ๆ มาโผล่ที่นี่ได้ หลังจากมันถูกฟาดหมดสติไปเกิดอ
