อคอยพวกมันเหล่ามนุษย์หมอกมีเพียงการค่อย ๆ ถูกทำลายล้างจนสิ้นเผ่าพันธุ์อย่างอนาถ ชนเผ่ามนุษย์หมอกในยามนี้เมื่อเทียบกับวัดเสวียนคงแล้วยังคงอ่อนแอไม่ต่างจากทารกแบเบาะ
แต่บัดนี้หลันหวนคืนสู่ชนเผ่าแล้ว!
ขอเพียงมีเวลาพอ ปิงเย่าเชื่อมั่นอย่างแน่นแฟ้นว่าเผ่ามนุษย์หมอกที่มีหลันเป็นแสงไฟนำทาง จะต้องกลับมาแข็งแกร่งทรงพลังอำนาจ ดุจเดียวกันกับเมื่อหลายหมื่นปีล่วงมาแล้วอีกครั้ง!
แต่เรื่องนี้ต้องการเวลาที่มากพอ… …พวกมันแน่นอนว่าไม่อาจปล่อยให้หลวงจีนผู้นี้มีชีวิตรอดกลับไปได้!
ปิงเย่าไม่เคยรู้สึกเชื่อมั่นอย่างลึกซึ้งเช่นนี้มาก่อน ดวงตาของมันยิ่งกลายเป็นสีฟ้าใสกระจ่างมากขึ้น ราวกับว่าสิ่งเจือปนทั้งหลายถูกขจัดออกไปสิ้น สะท้อนประกายแสงจากทะเลตะเกียงที่กำลังลุกโชน
ทันใดนั้นกระแสพลังสีฟ้าอ่อนเย็นเยียบดุจน้าแข็ง ม้วนตลบขึ้นจากสองเท้าของปิงเย่า
ปิงเย่าพริ้มตาหลับลง ชูสองมือขึ้นสุดล้า เส้นลำแสงสีฟ้าสิบสายเจาะทะลวงเข้าไปในความมืด ประดุจรากไม้แทรกหายเข้าไปในพื้นดิน
ติ้งเจินสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะทุ่มเดิมพันชีวิตเร็วถึงเพียงนี้! การตัดสินใจลงมือโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของปิงเย่าถึงกับทำให้จิตแห่งเซนของติ้งเจินสั่นไหวกระเพื่อมเป็นครั้งแรก
รอยกระเพื่อมเล็ก ๆ นี้ก่อให้ก่อความลังเลใจ และกลายเป็นจุดอ่อนร้ายแรงถึงชีวิต!
ปิงเย่าพลันลืมตาขึ้น ดวงตาวาบประกายสีฟ้าสด ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าสิบสายพลันแต
