อิงเช่นกัน ก็ไม่สามารถเอาชนะเขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะของมันได้!
แต่ทว่าเขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะในยามนี้ เต็มไปด้วยรูรั่วปุพรุนสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง เปลวเทียนสั่นไหว ในใจติ้งเจินพลันปรากฏวาจาประโยคหนึ่ง นั่นคือเปลวเทียนวูบไหวกลางสายลม พร้อมจะมอดดับลงได้ทุกเมื่อ!
มันพลันแก่ชราลงอย่างกะทันหัน ผิวหนังเรียบตึงกลายเป็นเหี่ยวย่นอย่างรวดเร็ว!
ความพากเพียรยี่สิบกว่าปีไร้คุณค่าความหมาย หัวใจของมันก็คล้ายตกตายไปพร้อมกัน
ความมืดเริ่มสลาย เปลวเทียนทยอยมอดดับลง การเปลี่ยนแปลงฝืนธรรมชาติล่าถอยออกไป ไม้เคาะในมือขวาแตกกระจายเป็นชิ้น ๆ ปลาไม้มู่อวี๋ระเบิดเป็นสะเก็ดไม้เวียนว่อนทุกทิศทาง ร่วงกราวลงบนพื้น
ทันใดนั้นติ้งเจินจ้องเขม็งไปทางจั่วม่อ
สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายคลุ้มคลั่ง เส้นเอ็นเขียวปูดโปนเต้นเร่าอยู่บนใบหน้าประดุจไส้เดือน ขู่ขวัญผู้คนจนแทบขวัญฝ่อตาย!
เป็นมัน! เป็นมันทำลายเขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะ!
จงหยูสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน ร้องเตือนอย่างตื่นตระหนก“ผิดท่าแล้ว! มันเสียสติไปแล้ว!”
เสียงร้องเตือนยังไม่ทันจะจบประโยค ติ้งเจินก็หายวับไปจากที่!
ปิงเย่าหลังจากทุ่มโจมตีสุดกำลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าแสนสาหัส ยามกะทันหันใบหน้าต้องเปลี่ยนเป็นซีดเผือด แต่มันในตอนนี้กระทั่งปลายนิ้วยังกระดิกไม่ได้!
จั่วม่อตอบสนองรวดเร็วที่สุด ก่อนที่จงหยูจะร้องเตือน มันก็ค้นพบวิกฤติการณ์อยู่แล้ว สัญชาตญาณ
