าสังหรณ์อันตรายในใจมันจนกรีดร้องระงม!
สังหรณ์อันตรายร้ายแรงชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นร่วมยี่สิบกว่าปีแล้ว!
เส้นใยสีฟ้าสดเหล่านั้นพอตกถึงพื้น ก็ทะลวงลึกลงไปใต้พื้น จากนั้นต้นอ่อนสีฟ้าสดงอกเงยเป็นแผ่นผืน เติบโตงอกงามอย่างรวดเร็ว!
สังหรณ์อันตรายยิ่งมายิ่งแรงกล้า แรงกล้าเสียจนติ้งเจินแทบเข้าใจว่ามันยืนอยู่ริมหน้าผาสูงเสียดฟ้า หากพลั้งเผลอแม้แต่วูบเดียว จะหล่นร่วงลงไปในเหวลึกไร้ก้นบึ้ง ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก ติ้งเจินเหงื่อเย็นไหลท่วมแผ่นหลัง สีหน้าขาวเผือด
มันสามารถรู้สึกได้ชัดเจน ว่าต้นอ่อนสีฟ้าเหล่านี้กำลังเจาะทะลวงผ่านเขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะของมันอย่างง่ายดาย ประหนึ่งว่าพวกมันกำลังแทรกซอนผ่านพื้นดินอันอุดมสมบูรณ์ก็มิปาน!
อะไร… …อะไรกันนี่?
เส้นใยเศษแสงสีฟ้ามากมายเหลือคนา ยังคงตกใส่พื้นอย่างต่อเนื่องชั่วพริบตาเดียวก็เติบโตงอกงามเป็นต้นอ่อนสีฟ้าจำนวนมหาศาล! แทบจะเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น เขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะของมันก็ปรุพรุนไปด้วยหลุมบ่อช่องโพรง!
ท่าไม้ตายสุดยอดของมันกลับพ่ายแพ้ในลักษณะนี้เอง… …
ชั่วพริบตานั้น ติงเจิ้นสีหน้าเหม่อลอยงุนงง นับตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน มันก็บรรลุถึงเขตแดนของตนเอง ขนานนามว่าเขตแดนตะเกียงเพลิงพุทธะจากนั้นใช้เวลาอีกยี่สิบกว่าปี เฝ้าพากเพียรขัดเกลาจนเข้าใกล้ความเพียบพร้อมสมบูรณ์
เขตแดนของมันยิ่งกล้าแข็งมากขึ้น สมบูรณ์มากยิ่งขึ้น มันเชื่อว่าต่อให้เป็นซิวเจ่อด่านหยวน
