ะตึงเครียดมากเกินไป หลันไม่มีหัวกะโหลก จึงไม่มีดวงตา ไหนเลยจะจ้องมองมาที่มันได้?
สะบัดศีรษะอย่างยิ้มแย้มสองสามที มันติดตามมนุษย์หมอกวัยกลางคนไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ใหญ่โตที่สุด
“นี่คือหอชุมนุมของชนเผ่าเรา” มนุษย์หมอกวัยกลางคนมีสีหน้าขออภัย “พวกเราแยกตัวจากโลกภายนอกนานเกินไป ไม่เคยมีอาคันตุกะมาเยือน ดังนั้นหลงลืมสิ่งปลูกสร้างสำหรับต้อนรับอาคันตุกะไปเสียสนิทรบกวนให้ทุกท่านต้องลำบากแล้ว โปรดอภัยในความบกพร่องของพวกเราด้วย!”
จั่วม่อกับพวกรีบปลอบโยนว่ามันเกรงอกเกรงใจมากเกินไปแล้ว
ก้าวเข้าไปในหอชุมนุม พวกมันพบว่าภายในเห็นได้ชัดว่าได้รับการทำความสะอาดเป็นอย่างดี บนพื้นมีเพียงพรมหญ้าขาวพิสุทธิ์ปูลาด บนโต๊ะที่วางอยู่มุมห้อง สุมซ้อนด้วยอาหารและผลไม้หลายชนิด แม้ว่าจะเรียบง่ายธรรมดา แต่ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกสุขสงบและผ่อนคลายสบายอารมณ์เสียมากกว่า
ก้าวขึ้นไปยืนบนพรมสีขาว ทุกคนรู้สึกคลื่นความเย็นสายหนึ่งชำแรกเข้าไปในร่าง ช่วยให้จิตใจของพวกมันกระจ่างชัดเจนขึ้น อารมณ์ตึงเครียดถูกชะล้างในทันใด ความเหน็ดเหนื่อยตรากตรำค่อย ๆ เลือนหายไป รู้สึกสุขสบายอย่างบอกไม่ถูก
สมบัติที่ดี!
จั่วม่อตาเป็นประกาย
