แม้ไม่ล่วงรู้ว่าพวกจั่วม่อเดินทางเข้าสู่ส่วนลึกของทะเลเมฆด้วยจุดมุ่งหมายใดแต่รู้สึกเป็นภัยคุกคามโดยตรง ยิ่งไปกว่านั้นมันยังติดใจสงสัยอยู่บ้างว่า
?
เมื่อข้ามแม่น้ามาได้อย่างปลอดภัย จั่วม่อกับพวกยังสามารถได้ยินเสียงแผดคำรามของพญางูเมฆอำไพจากฝั่งตรงข้ามแม่น้า แต่มิทราบเพราะเหตุใด พญางูเมฆอำไพคล้ายระแวดระวังต่อแม่น้าเมฆาเป็นพิเศษไม่ได้ข้ามแม่น้าติดตามมา หลังจากเสียงอาละวาดอยู่ชั่วอึดใจใหญ่ เสียงกู่ร้องเกรี้ยวกราดของราชาสัตว์ร้ายแห่งทะเลเมฆก็ค่อย ๆ จางหายไป
แม่น้าเมฆาที่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง หอบเอาผลึกน้าแข็งปริมาณมหาศาลไปด้วย
“ยังอยู่… …ข้ายังไม่ตาย… …นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่… …”คังเต๋อรำพึงรำพันกับตัวเอง สุ้มเสียงสั่นสะท้าน
จั่วม่อกับนกโง่เหลือกตาอย่างพร้อมเพรียง การกระทำที่พรักพร้อมราวกับนัดกันไว้นี้ แสดงให้เห็นว่านิสัยใจคอและความคิดอ่านของหนึ่งคนหนึ่งนกคล้ายจะพ้องต้องกันอย่างน่าประหลาด
เหวยเสิ้งตบหลังคังเต๋อเบา ๆ พลางปลอบโยน “นี่ไม่ใช่ความฝัน พวกเรารอดมาได้จริง ๆ”
คังเต๋อคล้ายวิกลจริตอยู่บ้าง ทุกคนทราบดีว่ามันยังไม่หายตื่นตระหนกจากสถานการณ์เฉียดตายเมื่อสักครู่ กับปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ทุกคนเข้าอกเข้าใจเป็นอย่างดี ไม่ได้ถือสาหาความมัน จั่วม่อโยนโอสถปราณกำหนึ่งใส่ปาก ทรุดกายลงนั่งขัดสมาธิ เริ่มเข้าสู่ห้วงฌานเพื่อฟื้นฟูพลัง เหวยเสิ้งกับจงหยูเฝ้าระวังอยู่ด้านข
