เมฆที่มีพลังมากที่สุดในทะเลเมฆ เป็นราชาแห่งสัตว์ร้ายทั้งมวลในทะเลเมฆ เนิ่นนานมาแล้ว ผู้คนพากันเล่าขานปากต่อปากมาแต่อดีตกาล แต่ไม่มีผู้ใดเคยเห็นด้วยตาตัวเอง หรืออาจบางทีคนที่เคยเห็น สมควรไม่เคยมีชีวิตรอดกลับมาบอกเล่าต่อใคร หลายคนจึงไม่เชื่อถือเรื่องนี้ แม้แต่ข้าเองก็ยังคิดว่าไม่ใช่เรื่องจริงมาโดยตลอด นึกไม่ถึง… …ว่าจะเป็นความจริง”
“พญางูเมฆอำไพ?”?”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบ” คังเต๋อสั่นศีรษะ
“สมควรเป็นระดับแปด” เหวยเสิ้งสอดคำอย่างกะทันหัน
“ไม่ต้องสงสัยเลยที่พลังร้ายกาจถึงเพียงนั้น!” จั่วม่อตะลึงงัน จากนั้นร้องอย่างแปลกใจ “มิน่าเล่าจึงสามารถเอาชนะสัตว์ร้ายแดนร้างของข้าได้!”
เพียงกล่าวจบคำ ในใจมันพลันปรากฏเสียงแค่นอย่างเย็นชาของผูเยา “ผายลม!”
จั่วม่อใบหน้าแข็งทื่อทันควัน
“ศาสตร์บำบวงแดนร้างกาลสมัยสืบทอดให้แก่เจ้า ช่างสูญเปล่าโดยแท้!”
“ฮ่า สัตว์ร้ายแดนร้างผู้สูงส่ง ถึงกับถูกงูน้อยอ้วนกลมระดับแปดตัวหนึ่งฆ่าตาย! โอ้ เหล่าซือเอยเหล่าซือ โปรดอย่าได้ลุกออกจากโลงศพเลย!”
“อับอายขายหน้าตั้งแต่ภพอสูรมาถึงอาณาจักรทะเลเมฆ เหล่าซือเอย ศิษย์ผิดไปแล้ว ข้าถึงกับเลือกเศษสวะเช่นนี้มาเป็นศิษย์ ข้าช่างมีตาแต่ไร้แววนัก!”
“ความอับโชคของสำนัก!”
“ความอับอายของภพอสูร!”
เสียงพร่ารำพันเยาะเย้ยเสียดสีของผูเผาไหลบ่าท่วมทับจั่วม่อไม่ขาดสาย สารพัดจะสรรหาถ้อยคำมาคร่าครวญ
ทันใดนั้นเว่ยกลับสอดปากอย่างยิ้มแย้ม “อันที่จริง
