เรื่องนี้เจ้าไม่อาจตำหนิเสี่ยวม่อแม้แต่น้อย! มีสัจธรรมประโยคหนึ่งที่กล่าวกันไปทั่ว นั่นคือไม่มีนักเรียนที่โง่งม มีเพียงเหล่าซือที่ย่าแย่!”
เงียบกริบดุจป่าช้า ตามด้วยรังสีอำมหิตม้วนตลบไปทั่วทะเลแห่งจิตสำนึก!
“เสี่ยวเว่ยจื่อ ดูเหมือนว่าเจ้ารำคาญในการมีชีวิตสืบต่อไปแล้วใช่หรือไม่!” ผูเยาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน
“อ้อ ขออภัยด้วย ขออภัยด้วย ข้าทราบดี ข้าทราบดี ถ้อยคำที่เป็นความจริงอาจฟังระคายหูไปบ้าง” เว่ยสีหน้าเต็มไปด้วยความสัตย์ซื่อบริสุทธิ์และขอโทษขอโพย แต่ไม่ว่ามองอย่างไรก็ดูเหมือนกำลังลำพองใจชัด ๆ
ปัง ปัง ปัง ปัง … …
สองตัวประหลาดไม่ยอมตายเริ่มต่อสู้กันเป็นพัลวัน
จั่วม่อสีหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก สองคนนี้มันสุดยอดจริง ๆ เลย!
มันเลิกสนใจคนเสียสติทั้งสอง หันกลับมาหาคังเต๋ออีกรอบ “อีกนานเท่าใดกว่าจะไปถึงตัวอ่อนเมฆวารี
คังเต๋อขบคิดอยู่ชั่วอึดใจ จากนั้นกล่าวว่า “ไม่ไกลมากนัก สมควรอีกไม่เกินสองวันพวกเราจะไปถึง เพียงแต่ว่า… …”
มันไม่กล่าวต่อ
“แต่ว่าอันใด?” จั่วม่อถามเสียงเข้ม
คังเต๋อกัดฟันกล่าว “ต้าเหริน ถึงตอนนี้บริวารไม่กล้ารับประกันอีกแล้วว่าพอไปถึงที่นั่นจะพบตัวอ่อนเมฆวารี ในทะเลเมฆจะต้องมีเรื่องใหญ่โตบางประการเกิดขึ้นเป็นแน่ นี่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างผิดแปลกไปหมด”
“อา เรื่องนี้ไม่อาจตำหนิเจ้า” จั่วม่อโบกมือตัดบท จากนั้นลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “วิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิง เราจะออกเดินทางไปเสาะหาตัวอ่อน
