แม้ไม่มีถึงหนึ่งหมื่นวิธี แต่รับรองว่าไม่น้อยกว่าสองสามพัน!
อย่าให้เกอเจอเจ้าเชียว… …
จั่วม่อขบกรามอย่างเคียดแค้น ก่นด่าสาปแช่งอยู่ในใจ
คังเต๋อสมกับที่เป็นมือเก่าผู้สัญจรอยู่ในทะเลเมฆมานานนับสิบปี พาทั้งคณะลดเลี้ยวซ้ายขวาอย่างชำนิชำนาญ ไม่ช้าก็นำจั่วม่อกับพวกออกมาพ้นจากม่านหมอก
แต่ยังไม่ทันจะได้รู้สึกยินดีที่หลุดออกมาจากหมอก พวกมันก็ค้นพบร่องรอยการต่อสู้ เห็นได้ชัดว่าเกิดการต่อสู้อย่างรุนแรงขึ้นในบริเวณนี้
คังเต๋อทรุดกายนั่งยอง ๆ ตรวจสอบร่องรอยที่หลงเหลืออยู่บนพื้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ไม่ช้าก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าขาวเผือดอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ก็เรียกได้ว่าสงบเยือกเย็นมากแล้ว “ต้าเหริน นี่เป็นผู้ส่งสารเมฆา!”
“ผู้ส่งสารเมฆา?”
คังเต๋อแยกแยะว่า “ผู้ส่งสารเมฆาเป็นสัตว์เมฆที่พิเศษเฉพาะประเภทหนึ่งในทะเลเมฆ พวกมันล้วนเป็นระดับห้า คล่องแคล่วว่องไวมากสัญชาตญาณหวงถิ่นของพวกมันรุนแรงยิ่ง หากมีผู้ใดบุกรุกเข้าไปในดินแดนของพวกมัน พวกมันจะตอบโต้เยี่ยงศัตรูที่ไม่ยอมอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน”
หยุดชะงักแวบหนึ่ง จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ต้าเหริน ที่ผ่านมาในบริเวณนี้ไม่เคยมีผู้ส่งสารเมฆามาก่อน!”
ในเวลานี้เอง จั่วม่อพลันบังเกิดสังหรณ์อันตรายอย่างแรงกล้า เห็นลำแสงสายหนึ่งพวยพุ่งออกจากหมอกเมฆอย่างฉับพลัน คล้ายจู่ ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าจั่วม่อในชั่วพริบตาเดียว
ถึงยามนี้จั่วม่อเพิ่งจะเริ่มยกมือขึ้น
