เมื่อแก้ไขปัญหาของการมีอำนาจเหนืออาณาจักรได้แล้ว จั่วม่อในที่สุดค่อยมีโอกาสได้หายใจหายคออย่างโล่งอก เริ่มคิดถึงการเสาะหาตัวอ่อนเมฆวารีมารักษาอากุ่ย
อาการของอากุ่ยกำลังเป็นไปในทางที่ดี แม้ว่านางยังคงแข็งทื่อดุจท่อนไม้ แต่สามารถตอบสนองมากกว่าเดิม
“อีกไม่กี่วันเราจะได้ไปเสาะหาตัวอ่อนเมฆวารีกันแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าจะหายดีดังเดิม!” จั่วม่อเบิกบานใจยิ่ง หากพวกมันหาตัวอ่อนเมฆวารีพบ ก็จะสามารถรักษาอากุ่ย
กับโฉมหน้าอัปลักษณ์ของอากุ่ย จั่วม่อไม่ได้รู้สึกขัดตาแม้แต่น้อย บนใบหน้ามันปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ อย่างเอ็นดู
มือของมันรู้สึกเย็นวาบ เป็นมือน้อย ๆ ที่เย็นเฉียบข้างหนึ่งคว้ามือของมันเอาไว้
อากุ่ยดีวันดีคืน ทุกครั้งที่นางรู้สึกว่าจั่วม่ออยู่ใกล้ ๆ นางจะปรากฏขึ้นข้างกายจั่วม่อทันที สิ่งที่นางชอบทำมากที่สุดคือจับมือของจั่วม่อเอาไว้
จั่วม่อปล่อยให้นางจับมือของมัน อีกมือหนึ่งก็ลูบศีรษะนางเบาๆกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “รอให้เจ้าหายดี นกโง่กับเหล่าเจ้าตัวเล็กจะต้องยินดีเป็นอย่างงยิ่ง”
ภายในมุมหนึ่ง นกโง่ที่อ้วนกลมนอนหลับตาสนิท ไม่ได้ตอบโต้แม้แต่น้อย
มองดูรังนกที่มีส่วนประกอบจากเส้นผมของอากุ่ย จั่วม่ออดแหงนหน้าหัวร่อดังสนั่นไม่ได้
อากุ่ยยังคงยืนนิ่งเงียบงันอยู่ข้างกายจั่วม่อ ไม่ขยับเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
“เจ้าไฉนมานั่งอยู่ที่นี่คนเดียว ใช่มีอะไรในใจหรือไม่?”
เสียงหมิงเจวี๋ยจื่อดังมาจากด้านหลังหนานเยว่ มัน
