ข้มแข็งพอที่จะปกป้องคุ้มครองพวกมัน มอบความรู้สึกปลอดภัยคลายกังวลให้แก่พวกมัน เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว
ภายใต้มหาพิบัตินภาสลาย ไฟสงครามลุกลามไปทั่วทุกสารทิศ ตลอดหลายวันมานี้ ข่าวสารจากอินกุยคอยรายงานข่าวอย่างต่อเนื่อง ทุกพื้นที่ล้วนกลายเป็นสนามรบ หลายสถานที่เปลี่ยนเป็นพื้นดินไหม้เกรียม หรือไม่ก็กลายเป็นภูเขาที่สุมซ้อนด้วยกองซากศพ ดูเหมือนว่าเพียงชั่วข้ามคืน ภพซิวเจ่อก็กลับกลายเป็นกลียุคไปแล้วจริง ๆ!
ในกลียุคที่ชีวิตผู้คนไร้คุณค่าความหมาย นายเหนือหัวที่สามารถปกป้องชีวิตของพวกมัน นับว่าเพียงพอจะทำให้คนส่วนใหญ่พึงพอใจมากแล้ว
แต่สำหรับจั่วม่อ ความยุ่งยากของมันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น มันยุ่งวุ่นวายจนหัวหมุนงุนงงทุกวี่วัน
อาณาจักรทะเลเมฆอันกว้างใหญ่ไพศาล นับเป็นดินแดนใหญ่โตที่สุดเท่าที่มันเคยปกครอง สำหรับจั่วม่อ คนป่าคนดอยที่ไม่รู้ความจากอาณาจักรเล็ก ๆ ทั้งยังมีชาติกำเนิดจากเกษตรกรปราณตัวน้อย ๆ หน้าที่รับผิดชอบในฐานะราชันแห่งอาณาจักรเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับมันก่อกวนจนจั่วม่อหัวหมุนงุนงงไปหมด เรื่องการบริหารอันละเอียดซับซ้อนกองสุมเป็นภูเขาเลากาสร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้แก่มันจนแทบหลั่งน้าตา ไม่ทราบจะเริ่มจับต้นชนปลายจากที่ใด
ในความอับจนปัญญา มันได้แต่ขอความช่วยเหลือจากผูเยากับเว่ย
“เฮอะ ทีนี้เจ้าเห็นแล้วหรือไม่ ข้านึกอยู่แล้วว่าเรื่องเช่นนี้จะต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว” ผูเยายิ้มเหยียดหยาม
