าเฒ่าผู้นั้นฉลาดปราดเปรื่องยิ่ง”จั่วม่อกล่าวอย่างใจกว้าง
“เฮอะ!” ผูเยาแค่นเสียง ไม่ได้ตอบรับคำจั่วม่อ แต่กล่าวไปอีกทางว่า“บรรดาเรื่องเล็กน้อยในอาณาจักรทะเลเมฆ เจ้าจะต้องมอบหมายให้เป็นหน้าที่ของขุมกำลังท้องถิ่นเหล่านั้น ให้พวกมันดูแลจัดการกันอย่างเต็มที่หากพวกมันกระทำได้ดีก็ตบรางวัลให้ แต่หากทำได้ไม่ดีก็สั่งสอนพวกมันให้หลาบจำ ขณะเดียวกันเจ้าต้องรวบรวมซิวเจ่อที่แข็งแกร่งของพวกมันก่อตั้งเป็นกองพันใหม่ที่มีคนของเจ้าเป็นผู้นำ ผนวกรวมพวกมันเข้าเป็นกองทัพของเจ้าเองเสีย ผู้ใดยังจะกบฏต่อเจ้าอีก
จั่วม่อตบหน้าผากแปะ กระจ่างแจ้งทะลุปรุโปร่งในบัดดล
ผูเยาเพียงกล่าวไม่กี่คำ แต่จาระไนศาสตร์แห่งการปกครองทั้งหมดออกมาอย่างง่ายดาย ชี้ตรงไปยังจุดสำคัญของเรื่องราว!
จั่วม่อไม่ใช่ตัวโง่งม มันเพียงแค่สับสนงุนงงเพราะไม่เคยต้องรับมือเรื่องเช่นนี้มาก่อน เมื่อได้รับการชี้แนะในวันนี้ ทุกสิ่งก็แจ่มแจ้งทันที
มันออกจากทะเลแห่งจิตสำนึกอย่างลิงโลดยินดี
ตั้งแต่ต้นจนจบ เว่ยไม่กล่าววาจาแม้แต่ครึ่งคำ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ไม่ทราบว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด
สือตงจ้องมองเยี่ยหลิงอย่างเย็นชา
แต่เยี่ยหลิงไม่สะทกสะท้าน “สือตงต้าเหรินมีคำถามกระมัง
“สิ่งที่เจ้ากล่าวมาเป็นความจริงหรือไม่สือตงแค่นเสียงถามอย่างเย็นชา มือเลื่อนไปเกาะกุมด้ามดาบตั๊กแตนที่ข้างเอว
“จริงแท้แน่นอน!” เยี่ยหลิงกล่าวอย่างสัตย์ซื่อ “ทหารของข้าทุกคนล้วนได้
