้าเป็นสองส่วน!
จั่วม่อประหนึ่งพญาราชสีห์กระหายเลือด ถลึงจ้องกลุ่มหมอกสีเทาอย่างดุดันอำมหิต มือขวาเกร็งกำลัง เตรียมสะบัดดาบฟันลงด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
“ใต้เท้า โปรดรอสักครู่!”
ทันใดนั้น กลับมีสุ้มเสียงร้อนรนดังออกมาจากในกลุ่มหมอก
จั่วม่องงงันวูบ
เห็นบุรุษวัยกลางคนในชุดยาวสีเทาก้าวออกมาจากม่านหมอกเทาคนผู้นี้มีดวงตาสีเทาอันลึกล้าสุดหยั่งคู่หนึ่ง
มันก้าวออกมาพ้นจากกระบวนทัพ แล้วค้อมกายคารวะจั่วม่อ
“ใต้เท้า ผู้น้อยเป็นแม่ทัพบัญชาการกองทัพนี้ พวกเราขอสวามิภักดิ์!”
ว่ากระไร! ขอสวามิภักดิ์
นี่ใช่เป็นเรื่องชวนหัวข้ามเชื้อชาติเผ่าพันธุ์หรือไม่?
จั่วม่อเข้าใจว่าสองหูของมันฟังผิด ขอสวามิภักดิ์ การต่อสู้มิใช่ว่าเพิ่งจะเปิดฉากขึ้นหรอกหรือ?
แต่คนตรงหน้ามันมีสีหน้าเคารพนอบน้อม ท่วงท่าสัตย์ซื่อถือมั่นเป็นที่สุด ดูเป็นธรรมชาติยิ่ง!
กองทัพปิศาจขอสวามิภักดิ์ต่อซิวเจ่อ?
ปิศาจตนนี้ใช่สมองมีปัญหาหรือไม่?
การยอมจำนนอย่างกะทันหัน หรือไม่ก็อาจจะเป็นท่าทางซื่อสัตย์เชื่อฟังของแม่ทัพปิศาจผู้นี้ และความเคารพนอบน้อม รวมถึงการขอสวามิภักดิ์อย่างจริงจังและจริงใจนี้ ทำให้จั่วม่อต้องฝืนกล้ากลืนจิตวิญญาณการต่อสู้ที่กำลังลุกโชติช่วงกลับคืนเข้ามาภายใน!
“ใต้เท้า โปรดยอมรับการสวามิภักดิ์ของพวกเรา เรายินดีสัตย์สาบานขอจงรักภักดีต่อต้าเหริน!” สุ้มเสียงของเยี่ยหลิงลุ่มลึกและแหบพร่า เต็มไปด้วยความจริงจังและจริงใจ ต่อให้เป็น
