ษะปิศาจที่สนุกสนานน่าสนใจยิ่งวิชาหนึ่ง” เสียงผูเยาสอดคำขึ้นอย่างกะทันหัน แต่แน่นอนว่าเต็มไปด้วยความยินดีในคราเคราะห์ของผู้อื่นอย่างไม่ปิดบัง “ข้ากับเสี่ยวเว่ยจื่อเคยพบเจอครั้งหนึ่งในอดีต จุ๊จุ๊ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าโหยหาโดยแท้!”
ผูเยาลากเสียงจุปากอย่างยียวน ทำราวกับหวนหาอาวรณ์ต่อช่วงเวลาในอดีตนั้นจริง ๆ
เสี่ยวเว่ยจื่อ … … (เจ้าหนูเว่ยน้อย ๆ)
รอยยิ้มของเว่ยยิ่งเต็มฝืนกว่าเดิม
ฟังวาจาของผูเยา จั่วม่อบังเกิดสังหรณ์เลวร้ายขึ้นมาทันที “มันร้ายกาจมากนักหรือ
“ร้ายกาจผูเยาริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย พลางสั่นศีรษะเบาๆ “ไม่ไม่ ไม่! มันไม่ได้ร้ายกาจทรงพลังนักหรอก แต่สนุกสนานน่าสนใจยิ่งนัก ฮ่าฮ่า… …”
ราวกับว่านึกถึงเรื่องน่าขบขันอันใดขึ้นมาได้ ผูเยาแหกปากหัวร่อดังสนั่น เสียงหัวร่อประหนึ่งดาบดาบแหลมคมและเกรี้ยวกราด สะท้อนสะท้านไปทั่วทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อ
เว่ยสีหน้าน่าสะพรึงกลัวอยู่บ้าง
สังหรณ์ร้ายของจั่วม่อยิ่งรุนแรงกว่าเดิม ดูท่าพวกมันพบพานศัตรูที่เป็นตัวยุ่งยากเข้าแล้ว!
“ไม่รู้ว่าเยี่ยหลิงต้าเหรินยามนี้เป็นอย่างไรบ้างผู้ช่วยแม่ทัพของสือตงสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดวิตก “ผู้อื่นเมื่อทุ่มเดิมพันไปทางเยี่ยหลิงต้าเหริน กองทัพที่ส่งไปทางด้านนั้นต้องไม่อ่อนด้อยแน่… …”
เสียงพูดจ้อของผู้ช่วยแม่ทัพ ในที่สุดทำให้ความอดทนของสือตงมาถึงขีดสุด ต้องโพล่งขัดจังหวะอย่างอดรนทนไม่ได้ “เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงกังวลกับ
