เพียงประกายตาอันน่าประหวั่นพรั่นพรึง
“เช่นนั้นก็ไสหัวเข้ามาเถอะ!”
ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเขินอายเหมือนเช่นทุกครั้ง
?” ปู้ซือตงหยาดเหงื่อไหลย้อยลงจากใบหน้าเหน็ดเหนื่อยเสียจนกระทั่งสุ้มเสียงยังแหบพร่า
พวกมันเพิ่งเคยได้ลิ้มรสการฝึกอบรมที่ยากลำบากอย่างผิดธรรมดาถึงเพียงนี้ แทบจะรีดเค้นเรี่ยวแรงกำลังในร่างออกไปหมดสิ้น
นี่มันการฝึกนรกชัด ๆ!
การฝึกอบรมอันเสียสติถึงเพียงนี้ พวกมันไม่เคยได้ยินได้ฟังจากที่ใดมาก่อน แต่ละคนแทบไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้อีก แม้ว่าจะได้รับผลตอบแทนอย่างสมน้าสมเนื้อ พวกมันยังอดโอดครวญและบ่นว่าสาปแช่งไม่ได้ บางคนถึงกับคิดหลบหนีออกไป แต่หลายคนที่หลบหนีถูกจับตัวกลับมาในเวลาไม่นาน จากนั้นถูกโยนเข้าไปในค่ายกลกระบี่ เสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังลอดออกมาเป็นครั้งคราว ทำให้บรรดาทหารใหม่ค่ายเสวียนอู่พากันหนังศีรษะชาซ่าน
? ได้แต่มุดหัวฝึกฝนอยู่ที่นี่ทุกวี่วัน น่าอึดอัดคับข้องแทบตายแล้ว!” ต้าป่านที่อยู่ด้านข้างอดไม่ไหว บ่นอุบเป็นหมีกินผึ้ง มันมีฟันหน้ายื่นยาวออกมาสองซี่ ทั้งยังภาคภูมิใจในฟันเหยินสองซี่นี้เป็นอย่างยิ่ง ไม่คิดใช้พลังปราณปรับเปลี่ยนให้เป็นเหมือนคนทั่วไปดังนั้นทุกผู้คนเรียกว่ามัน ต้าป่าน16
หลัวเวยกล่าวโดยไม่เงยหน้า “หากกระทั่งค่ายจูเชวี่ยกับค่ายเว่ยยังไม่อาจเอาชัยได้ ลำพังพวกเราย่อมไม่ครนามือกองทัพปิศาจ กาลก่อนข้าเข้าใจว่าข้าเข้มแข็งมากแล้ว ถึงตอนนี้จึงได้ซาบซึ้งว
