“เฮ้ เสี่ยวปู้”
สุ้มเสียงคุ้นหูร้องเรียกจากเบื้องหลัง ปู้ซือตงชะงักเท้า เมื่อหันไปเห็นผู้มา สีหน้าทอแววปิติยินดี โถมเข้าไปต่อยหมัดใส่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างลิงโลด “ฮ่าฮ่า! อาเจ๋อ เจ้าไม่ได้จากไปหรอกรึ! ข้ายังนึกว่าเจ้าออกจากอาณาจักรทะเลเมฆไปแล้ว!”
“ไป??” อาเจ๋อหัวร่ออย่างอับจนปัญญา มันรูปร่างผอมบาง สารรูปคล้ายนักศึกษาผู้หนึ่ง บนหน้าผากมีรอยแผลรูปดาวสะดุดตา มันเป็นสหายที่เติบใหญ่ขึ้นมาพร้อมกับปู้ซือตง แม้ว่าพวกมันทั้งคู่แยกย้ายเข้าร่วมคนละสำนัก แต่ยังคงติดต่อกันไม่เคยขาด
? หางานทำได้แล้วหรือไม่
“สร้างเมือง” อาเจ๋อชี้ไปยังเมืองที่มองไม่เห็นจากตรงนี้ “ท่านประมุขเกาะต้องการสร้างเมืองซวีหลิงขึ้นใหม่ ข้ารับผิดชอบค่ายกลป้องกันขนาดกลาง”
“ร้ายกาจยิ่ง!” ปู้ซือตงเผยสีหน้าตะลึงลาน “ตอนนี้เจ้าเข้มแข็งถึงเพียงนี้เชียวรึ ข้ายังหลงเข้าใจว่าเจ้าเพียงสามารถหลอมสร้างยันต์กระดาษระดับสองระดับสามเท่านั้นเสียอีก”
อาเจ๋อกระชากเสียงอย่างขุ่นเคือง “ข้าก็พากเพียรมาตั้งหลายปีแล้ว!ไฮ้ หากมิใช่ว่าท่านเจ้าสำนักต้องการออกจากอาณาจักรทะเลเมฆ ข้าก็คงไม่ออกจากสำนักหรอก”
?”
?” รอบนี้ถึงคราวอาเจ๋อตื่นตะลึงบ้าง “ฟังว่าการคัดเลือกเข้มงวดมาก แต่ตอนนี้กระทั่งสามเณรน้อยเยี่ยงเจ้ายังสามารถได้รับเลือก ข้าชักกังวลกับอนาคตของข้าเสียแล้วสิ”
ปู้ซือตงเหลือกตา “ต่อไปข้าต้องปกป้องคุ้มครองคนอย่างเจ้า ข้าต่างหากที่ต้องหดหู่ใจ!”
“นั่นเป็นเ
