่านี่เป็นเรื่องสมเหตุสมผลยิ่ง
ปู้ซือตงพลันฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่ง รีบกล่าวว่า “อาเจ๋อ ใช่แล้ว เจ้าสามารถลองไปที่ค่ายจินวู ที่นั่นเต็มไปด้วยซิวเจ่อที่มีฝีมือวิชาหลอมสร้าง
? ใช่ไฟอีกาทองคำระดับสี่หรือไม่?” อาเจ๋อดวงตาเบิกกว้างราวกับพบพานผีสาง
“ใช่!” ปู้ซือตงพยักแรง ๆ “ข้ายังได้ยินว่าพวกมันสอนวิชาหลอมสร้างทุกประเภท โอสถปราณทั้งหมดที่พวกเราใช้ฝึกฝีมือก็มาจากค่ายจินวูหลอมกลั่นให้ ข้าเคยติดตามม้าฝานต้าเหรินไปที่นั่นครั้งหนึ่ง มีสิ่งดี ๆมากมายโยนทิ้งกลาดเกลื่อนบนพื้น มีอยู่ทุกหนทุกแห่งทีเดียว ข้าเพียงแค่ชมดูก็เจ็บปวดใจแทบตายแล้ว!”
“ค่ายจินวูไปทางไหนอาเจ๋อรีบถาม สองตาแดงฉานด้วยสายเลือด
ปู้ซือตงชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “อ้อ อยู่ทางนั้น”
โดยไม่กล่าวคำใดอีก อาเจ๋อวิ่งหน้าเริดจากไปในบัดดล
“อย่างน้อยก็น่าจะกล่าวลากันเสียหน่อย… …” ปู้ซือตงยืนอึ้งงัน บ่นอุบอยู่คนเดียว
ผู้คนยังคงไหลบ่าเข้ามาไม่ขาดสาย เกาะเต่าเปรียบประดุจแม่เหล็กมหึมา ดึงดูดซิวเจ่อจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนให้รุดมา ซิวเจ่อที่ไม่ยินดีออกจากอาณาจักรทะเลเมฆมีเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น อย่างรวดเร็วเกาะเต่าไม่เพียงพอจะรองรับซิวเจ่อจำนวนมากอีกต่อไป รวมกับเรื่องที่ว่าบนเกาะมีความลับต้องห้ามมากมาย อย่างเช่นพฤกษาเทพสุริยัน ผู้คนมากมายหูตาสับสน หากมีคนไปพบความลับเหล่านี้เข้าคงไม่ดีแน่
จั่วม่อตัดสินใจสร้างเมืองซวีหลิงขึ้นอีกครั้ง
เดิมทีแม่นางน้อยตั้งใจจะใ
