มาก แต่เมื่อมันทราบตำแหน่งแห่งที่ของอาณาจักรทะเลเมฆบนแผนที่ของซิวเจ่อแล้วก็เข้าใจในบัดดลว่าไฉนเป็นเช่นนี้ เนื่องเพราะที่นี่เป็นเพียงอาณาจักรห่างไกลสุดกู่ที่ไม่ค่อยมีผู้คนใส่ใจ
ไม่มีสำนักใหญ่ที่ทรงพลังอำนาจ ไม่มีสินค้าที่โดดเด่นพิเศษเฉพาะ ทั้งทุรกันดารและเปลี่ยวร้างห่างไกล มิหนำซ้ามีพื้นที่มากมายที่ยังไม่ถูกสำรวจ
การบุกเข่นฆ่ารุดหน้าโดยไร้ผู้ต้านไม่ได้ทำให้สือตงสำราญใจแต่อย่างใด คู่ต่อสู้ของพวกมันอ่อนแอเหลือเกิน ชัยชนะเช่นนี้มีอะไรน่าภาคภูมิใจด้วย?
ถึงตอนนี้ความหวังหนึ่งเดียวของมันก็คือ หวังว่าภายใต้ทะเลเมฆที่ยังไม่ถูกสำรวจจะมีสิ่งที่ทำให้มันประหลาดใจได้บ้าง มิเช่นนั้นการยึดครองอาณาจักรแร้นแค้นนี้ ก็หาได้มีประโยชน์ใดต่อตระกูลของมันไม่
สือตงทีแรกอ้าปากจะสั่งการให้ผู้ช่วยแม่ทัพของมันส่งข่าวไปเตือนเยี่ยหลิง แต่พอคิดถึงความหนักแน่นรอบคอบของเยี่ยหลิง ก็นึกขึ้นได้ว่าคนผู้นี้แทบไม่เคยกระทำผิดพลาด ดังนั้นหันเหหัวเรื่องว่า “เจ้าค้นพบแล้วหรือไม่? สินค้าที่พอมีราคาค่างวดของอาณาจักรทะเลเมฆมีอะไรบ้าง?”
“ดูจากตอนนี้ สมควรมีสายแร่อยู่บ้าง แต่ปริมาณไม่มากนัก ทั้งระดับก็ไม่สูงเท่าใด” ผู้ช่วยแม่ทัพมองสือตง จากนั้นกล่าวเสียงหนักว่า “แต่เสี่ยววอบอกว่า มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของตัวอ่อนปิศาจ!”
“ตัวอ่อนปิศาจ!” สือตงตาลุกวาบ เป็นครั้งแรกที่น้าเสียงเปลี่ยนไป
“ใช่ขอรับ เป็นตัวอ่อนปิศาจ! แม้ว่ายังไม่อาจระบุได
