”
จั่วม่อแม้กล่าวด้วยน้าเสียงไม่ใส่ใจ แต่คำพูดเหล่านี้เหมือนคมกระบี่ที่เจาะทะลวงเข้าไปในหินผา สลักลึกอลงในใจผู้คน
ท่วงท่าสภาวะของมันในยามนี้เต็มไปด้วยรัศมีความเชื่อมั่นแห่งราชัน!
“เราพบสายสืบของศัตรูอีกครั้ง นี่ก็เป็นกลุ่มที่เจ็ดแล้ว” รองผู้บัญชาการรายงานด้วยสุ้มเสียงสงบราบเรียบ “อีกฝ่ายคล้ายให้ความสำคัญกับเราไม่น้อยทีเดียว”
“อ้อ” สือตงทำเสียงรับรู้ แต่ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าท่าที ยังคงเพ่งมองไปยังที่ห่างไกลตามเดิม ดวงตาสีฟ้าลึกล้าเท่าห้วงสมุทร
“ดูจากระดับฝีมือของสายสืบเหล่านี้ ศัตรูสมควรไม่อ่อนด้อย” รองผู้บัญชาการกล่าวสืบต่อ “หากเซียนนักรบของพวกมันมีฝีมือในระดับเดียวกัน เช่นนั้นเราก็มีปัญหาแล้ว”
“อ้อ” สือตงไม่สะทกสะท้าน
“เราต้องระวังเส้นทางล่าถอยจะถูกตัดขาด” รอผู้บัญชาการสะกิดเตือน “หากเส้นทางล่าถอยถูกตัด เราจะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันอันตราย”
สือตงในที่สุดค่อยมีปฏิกิริยา “แจ้งเตือนต่อเยี่ยหลิง13แล้วหรือไม่?”
“แจ้งเตือนแล้ว” ผู้ช่วยแม่ทัพผงกศีรษะ พลางกล่าว “ทางเยี่ยหลิงต้าเหรินหว่านเมล็ดหญ้าปิศาจเรียบร้อยแล้ว เมล็ดหญ้าปิศาจเหล่านี้จะเติบโตงอกงามภายในสิบห้าวัน”เยี่ย – ทุ่งกว้าง,ท้องทุ่งที่โล่งกว้าง หลิง – ต้นกระจับ
“ไฉนไม่ใช้เมล็ดทะเลปิศาจ?”
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังรู้สึกว่าอาศัยแค่ทุ่งหญ้าปิศาจก็เพียงพอที่จะรักษาค่ายทัพหลักของพวกมันเอาไว้
การบุกโจมตีของพวกมันราบรื่นกว่าที่สือตงคาดคิดเอาไว้
