จนถึงวันนี้ มันค่อยมีเป้าหมายที่ชัดเจนให้แก่ทุกคน มันไม่ใช่ผู้นำที่ดีจริงๆ
ไม่มีใครสังเกตเห็นสีหน้าละอายใจของจั่วม่อ ทุกคนกำลังดื่มด่าอยู่กับการวาดฝันถึงอนาคต
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ต้องเปลี่ยนแผนกันเสียหน่อย” แม่นางน้อยปัดปอยผมที่ระหน้าผาก สองแก้มแดงระเรื่อดุจสีกุหลาบ จากนั้นแย้มยิ้มเอียงอายเหมือนเด็กชายข้างบ้าน “พวกเรามีข้อได้เปรียบหลายประการที่นำมาใช้ได้ รอยแยกแห่งความโกลาหลนี้สมควรปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเกินไป ข้าเชื่อว่ากองทัพปิศาจยังไม่ได้เตรียมการอย่างพรักพร้อมเพียงพอเหตุที่พวกมันสามารถพิชิตไปโดยไร้ผู้ต้าน ก็เนื่องเพราะกองทัพท้องถิ่นของอาณาจักรทะเลเมฆอ่อนแอเกินไป และยังเป็นเพราะทุกคนล้วนหวาดกลัวกองทัพปิศาจอีกด้วย แต่เมื่อเผชิญกับเรา พวกมันย่อมไม่มีข้อได้เปรียบสองประการนี้ พวกเรายังทำศึกในดินแดนของตัวเอง ส่วนพวกมันเดินทัพทางไกล บุกตะลุยออกห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนของพวกมันทำให้พวกเรายิ่งได้เปรียบมากขึ้นไปอีก”
ทุกผู้คนรับฟังอย่างระมัดระวัง พวกมันสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่หาได้ยากในน้าเสียงของแม่นางน้อย ดูเหมือนว่าคำพูดของต้าเหรินจะสะกิดความตื่นเต้นสนใจของแม่นางน้อยเช่นกัน
“พวกเราเมื่อรบในบ้านตัวเอง เท่ากับครอบครองชัยภูมิดิน นี่หมายความว่าเราสามารถใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบทางภูมิประเทศที่พวกมันไม่ล่วงรู้ อย่างเช่นค่ายกลเคลื่อนย้าย เราสามารถระบุตำแหน่งของค่ายกลเคลื่อนย้ายทุกจุด
