เหอเถาอัสนีคำรนในยามนี้ ก็เป็นเพียงพลังส่วนเสี้ยวเล็ก ๆ ในขบวนค่ายกลเท่านั้น
จั่วม่อปาดเช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างหวาดหวั่นไม่คลาย ตั้งแต่ต้นมันก็ไม่เคยดูแคลนพลังของพฤกษาเทพสุริยันแม้แต่น้อย แต่นึกไม่ถึงว่ายังเกิดเหตุผิดพลาดจนแทบเอาชีวิตไปทิ้ง มันแทบสร้างปัญหาใหญ่ที่ไม่มีหนทางแก้ไขไปเสียแล้ว
แต่ทั้งหมดผ่านไปด้วยดี!
เห็นสถานการณ์คลี่คลายลง ผู้คนก็รีบแยกย้ายจากไป ไม่มีใครเข้ามาซักถาม กระทั่งศิษย์พี่ใหญ่เหวยเสิ้งยังจากไปเงียบ ๆ จั่วม่อมักจะก่อเรื่องอยู่เป็นประจำ ยามนี้ทุกผู้คนล้วนเคยชินจนไม่รู้จะเคยชินอย่างไรแล้ว หากมีช่วงเวลาที่พวกมันได้อยู่อย่างสงบสุขเกินไป ผู้คนถึงกับอดสงสัยไม่ได้ว่าต้าเหรินกำลังทำอะไร ไฉนสงบสุขได้นานถึงเพียงนี้
การก่อเกิดเมฆไฟค่อย ๆ ชะลอช้าลง แต่ยังคงไม่หยุดชะงักขาดตอน
จั่วม่อคำนวณว่ากว่ากระบวนการทั้งหมดจะเสร็จสิ้น สมควรใช้เวลาอีกหลายวัน กระทั่งมันเองยังบอกไม่ได้ว่าท้ายที่สุดแล้วค่ายกลเมฆสายฟ้าหยินหยางจะมีสภาพเป็นเช่นไร
สุดท้ายมันตกลงใจรอคอยอยู่ที่ภูเขาน้อย เฝ้ารอให้กระบวนการทั้งหมดสำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์ ในยามเบื่อหน่าย ในที่สุดไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดใจ เริ่มตรวจสอบสินสงครามชิ้นอื่นไปพลาง ๆ
คราวนี้มันไม่กล้ายุ่งวุ่นวายกับกระดูกหยกดำอีก หากก่อให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นอีกรอบ ไม่ว่ามันจะมีอีกสักกี่ชีวิตก็คงไม่เพียงพออย่างไรก็ตาม มันยังพบเรื่องแปลกประหลาดประการหนึ่ง กระ
