ลเพลิง
ท่ามกลางความงุนงงสับสน มันหนีตายออกจากทะเลเพลิงตามสัญชาตญาณ ไม่มัวเสียเวลากล่าวคำใด รีบเร่งเร้าพลังปราณ ทะยานร่างขึ้นสู่ท้องฟ้าในบัดดล
กลางเวหา เซินอู๋ไฮ่รู้สึกร่างกายเย็นวาบอย่างแปลกประหลาด ทำให้สติเริ่มกลับมาแจ่มชัดขึ้นอีกครั้ง
ร่างกายมันรู้สึกเย็น ๆ โล่ง ๆ … … เป็นความรู้สึกที่แปลกพิกลยิ่ง… …
ยังไม่ทันจะได้ขบคิดใคร่ครวญให้ดี ในเวลานี้เอง วู้ม วู้ม วู้ม เงาร่างหลายสายทยอยพุ่งออกมาจากวิหารเทพ ผู้คนสิบกว่าคนปรากฏกายขึ้นใกล้ ๆ มัน
คนเหล่านี้ล้วนร่างส่ายโงนเงน สะบัดหน้าเร่า ๆ สีหน้าสับสนงงงวยเล็กน้อย
เซินอู๋ไฮ่พอเห็นเงาร่างเหล่านั้นชัดตา พลันนิ่งขึงตะลึงลานอยู่กับที่ สีหน้ากลายเป็นแปลกพิกลยิ่ง มันไม่ว่ามองไปยังที่ใด ก็พบเห็นร่างบุรุษเปลือยเปล่าขาวโพลน คนเหล่านี้ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สวมใส่เสื้อผ้า ไม่มีผ้าผ่อนติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว
รอประเดี๋ยวก่อน… … ความรู้สึกเย็นวาบ ๆ … …
เซินอู๋ไฮ่ก้มลงมองตัวเอง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้า อัปลักษณ์สุดทนดู สิ่งที่ปรากฏขึ้นเต็มตาของมันก็คือผิวหนังเรียบลื่นขาวโพลน ร่างกายของมันเองก็เปลือยเปล่าโล่งโจ้ง อวดทุกอณูรูขุมขนอยู่กลางอากาศ
มันรู้สึกศีรษะลั่นอึงอล
เหล่าผู้ชมเงียบกริบดุจป่าช้า เซินอู๋ไฮ่กวาดตามองพวกมันอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าทุกผู้คนล้วนตะลึงลานจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
สายตานับไม่ถ้วนจ้องเขม็งมายังร่างโล่งโจ้งของมันเป็นตาเดียว… …สายลมเหน็บหนาวยิ่
