กลืนกินสัญลักษณ์หยินหยางลงไปในคำเดียว
เห็นดังนั้น จู๋จ้างเหล่าเหรินท่อนไม้ไผ่ในมือพลันกลับกลายจากสีเขียวเป็นสีดำดุจน้าหมึก ไม่สะท้อนแสงแม้แต่น้อย ทว่าใบไผ่ที่ปลายท่อนไผ่กลับเป็นสีเทาแห่งความตาย น่าขนพองสยองเกล้ายิ่ง
เซินอู่ไฮ่สีหน้าแปรเปลี่ยน อุทานอย่างแตกตื่น “ไผ่ทะเลศพ! นี่เจ้ากล้าหลอมสร้างไผ่ทะเลศพเชียวรึ!”
ได้ยินคำ ‘ไผ่ทะเลศพ’ สามคำ ซิวเจ่อที่อยู่รอบบริเวณล้วนสีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นขาวเผือด
จู๋จ้างเหล่าเหรินแย้มยิ้มเล็กน้อย ไผ่ทะเลศพโบกสะบัด ก้อนพลังงานสีดำขุมหนึ่งเหินทะยานเข้าหาเซินอู๋ไฮ่อย่างลี้ลับ
กลุ่มพลังงานสีดำหมุนคว้างอย่างเร่งร้อน บางครั้งอาจเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวและพร่าเลือนอยู่ภายในกลุ่มพลังสีดำนี้ ชวนให้ผู้ที่พบเห็นหนาววูบไปถึงไขสันหลัง
เซินอู๋ไฮ่ไม่กล้าประมาท ตวัดมือซัดลูกไฟสายหนึ่งเข้าปะทะ
ลูกไฟกับกลุ่มพลังงานสีดำกระแทกใส่กันอย่างรุนแรง จากนั้นถูกทำลายไปพร้อมกัน
เซินอู๋ไฮ่สีหน้ากลับกลายเป็นหนักอึ้ง มันคาดฝันไม่ถึงว่าผู้อื่นจะมีของวิเศษเช่นไผ่ทะเลศพ ทำให้การโจมตีของมันเพลี่ยงพล้าเล็กน้อย
จู๋จ้างเหล่าเหรินก็ไม่กล้าไม่ระมัดระวัง อย่างไรก็ตาม มันไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย คนจากเทียนหวนไหนเลยจะรวบรัดธรรมดาได้?
ไม่ว่าการต่อสู้รอบข้างจะดุเดือดรุนแรงสักเท่าใด จั่วม่อที่อยู่ตรงกลางกลับเหมือนอยู่ในดวงตาพายุ เงียบสงบอย่างผิดปกติ
นี่อาจเป็นเพราะสามหยวนอิงพากันหยุดยั้งการโจมตีที่จะมุ
