รือไม่?
จั่วม่อสะบัดศีรษะ หันกลับไปมองเปลวไฟสีแดงที่ใจกลางแท่นบูชา
ความรู้สึกที่ยากจะบ่งบอกบรรยายประการหนึ่งผุดขึ้นในใจ แทบไม่รู้สึกตัว มันเดินตรงเข้าหาเปลวไฟที่ใจกลางแท่นบูชานั้น จั่วม่อไม่รู้สึกถึงความร้อนอันใดจากเปลวไฟที่ลุกโชน แต่เป็นความใกล้ชิดสนิทสนมชนิดหนึ่ง
จั่วม่อยื่นมือเข้าไปในเปลวไฟราวกับถูกครอบงำ
บึม!
ภาพตรงหน้าพลันแปรเปลี่ยนไป มันยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงที่มีดวงอาทิตย์ลอยค้างอยู่เหนือศีรษะ
ล้อมรอบกายมันมีกองไฟมากมายลุกโชน เปลวไฟเหล่านี้คล้ายสะท้อนภาพบางอย่าง
จั่วม่อแม้ประหลาดใจแต่ไม่ตื่นตระหนก รอจนมันหันไปมองในเปลวเพลิงให้ชัดตา หลายภาพพลันผุดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
เห็นอิฐหินร่วงหล่น ใยแมงมุมทุกแห่งหน บางครั้งยังมองเห็นผู้คนกำลังสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ
นี่มัน… …
มันหันไปมองเปลวไฟอีกสองสามกอง ภาพต่าง ๆ มากมายไหลผ่านในจิตใจมัน จั่วม่อสีหน้ายิ่งแปลกพิกลกว่าเดิม
จั่วม่อทันใดนั้นหวนนึกถึงคำกำชับของพี่ใหญ่ชิงหลิน สีหน้าแปลกพิกลจนไม่อาจพิกลไปกว่านี้ได้อีก
ที่แท้วิหารเทพยอมรับมันเป็นนาย!
นี่มัน… …นี่มันเหลือเชื่อเกินไป!
จั่วม่อหัวหมุนงุนงง ขนมเปี๊ยะชิ้นโตที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า หวดฟาดใส่มันจนนิ่งขึงตะลึงงัน! โชควาสนาอันเลิศล้าเช่นนี้สามารถบังเกิดขึ้นกับมันจริง ๆ หรือ?
ฮ่าฮ่า คนดีอย่างข้าตกน้าไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ภูตผีเทพยดาล้วนอวยพร!
จั่วม่อแหงนหน้าหัวร่อดังก้องฟ้าอย่างเบิกบานสำราญใจ!
